De Vikingen gelden als onverschrokken zeevaarders. Gedurende het Vikingtijdperk (800 tot 1050 n.C.) nam de maritieme mobiliteit en interactie sterk toe. Maar een gebrek aan geschreven bronnen maakt dat we maar weinig weten over de precieze vaarroutes uit die tijd.
Om meer inzicht te krijgen in de maritieme wereld van de Vikingen reisde Jarrett (Lund University, Zweden) de Vikingen achterna langs de kust van Scandinavië tot aan de poolcirkel, en dat in een zeilboot vergelijkbaar met de vaartuigen uit het Vikingtijdperk. Gewapend met een digitale reconstructie van de kustlijn in 800 n.C. wilde Jarrett en zijn team te weten komen welke plekken langs de kust en op eilanden geschikt waren als aanmeerplekken en natuurlijke havens voor vaartuigen uit die periode.
De zeilreizen die Greer Jarrett maakte tijdens het onderzoeksproject, met de vier mogelijke Vikinghavens die Jarrett heeft geïdentificeerd.
Uiteindelijk legde Jarrett zo'n 5000 kilometer op zee af. Niet zonder moeilijkheden. Een gebroken mast, hevige stormen, en een opdringerige walvis maakten bijna een einde aan het experiment. De reis leverde een aantal criteria op die plekken geschikt maken als potentiële knooppunten in de zeeroutes uit het Vikingtijdperk. Bereikbaarheid bij slecht zicht bijvoorbeeld, de afstand tot bewoonde sites, of het vermogen om er boten ter grootte van een fyring (traditioneel type schip van negen meter) aan te meren. Jarrett identificeerde vier plekken als mogelijke Vikinghavens, waaronder de archipel van Sørøyane.
Ondankt de inzichten uit de zeereis van Jarrett, is het moeilijk te achterhalen welke routes de Vikingen indertijd effectief gebruikten. Scandinavische zeelieden reisden zonder kaarten, maar navigeerden via 'mentale zeekaarten', een samenraapsel van ervaringen, verhalen en mythes die van generatie op generatie overgingen.
Schrijf je in op onze nieuwsbrief
En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.