Antibioticaresistentie neemt zorgwekkend toe

Antibioticaresistentie neemt zorgwekkend toe

Delen:

Wat weten we hierover?

Wat is antibioticaresistentie?

Infecties worden veroorzaakt door microben, meestal virussen of bacteriën:

  • Tegen virusinfecties hebben we weinig verweer, maar tegen infecties veroorzaakt door bacteriën gebruiken we antibiotica.

  • Helaas worden meer en meer bacteriën ongevoelig voor antibiotica: dit noemen we antibioticaresistentie.

  • Wanneer dat gebeurt, is de infectie nog moeilijk te bestrijden en wordt het risico op sterfte groter.

Gezonde mensen met een goede weerstand kunnen drager zijn van resistente bacteriën die ze, zonder zelf ziek te worden, kunnen doorgeven aan kwetsbare personen. Die kunnen vervolgens wel ernstig ziek worden.

Hoe ontstaat antibioticaresistentie?

Een van de oorzaken van antibioticaresistentie is te veel en foutief antibiotica gebruiken. Er wordt al jaren voor gewaarschuwd, maar dat blijkt niet echt te helpen. Het ECDC, de Europese instantie voor ziektepreventie en -controle, wijst in een alarmerend bericht op de vele slachtoffers van antibioticaresistentie in Europa. De impact¹ is vergelijkbaar met die van griep, tuberculose en hiv/aids samen.

In de coronapandemie nam het antibioticagebruik in de eerste lijn (huisartsen) wel af. Vermoedelijk kwamen allerhande luchtweginfecties minder voor dankzij de coronamaatregelen (afstand houden, handen wassen, mondmasker dragen). In de ziekenhuizen bleef het antibioticagebruik hoog, zeker op intensieve zorg.

Wat weten we momenteel?

Wat kunnen we doen tegen antibioticaresistentie?

Er zitten weinig nieuwe antibiotica in de pijplijn van de farmaceutische industrie. Daarom moeten we volop inzetten op verstandiger gebruik van de bestaande antibiotica. Andere mogelijkheden zijn:

  • het bewustzijn over het probleem vergroten;

  • betere hygiëne, sanitaire voorzieningen en toegang tot basisgezondheidszorg voorzien;

  • de gezondheidsstatus op wereldschaal beter opvolgen;

  • tests ontwikkelen om de patiënten die echt antibiotica nodig hebben beter te selecteren;

  • antibioticagebruik in de diergeneeskunde en landbouw verminderen;

  • zowel mensen als dieren vaccineren om hen tegen infecties te beschermen;

  • meer onderzoekers in het veld voorzien;

  • een wereldwijd fonds voor innovatie opzetten;

  • nieuwe geneesmiddelen ontwikkelen;

  • een wereldwijd akkoord sluiten om samen antibioticaresistentie te bestrijden.

Wat wordt er echt gedaan tegen antibioticaresistentie?

De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) lanceerde een globaal actieplan tegen antibioticaresistentie in 2015. Het heeft meerdere initiatieven op poten gezet, zoals:

  • de World Antibiotic Awareness Week (antibiotica bewustmakingsweek);

  • het wereldwijde antibioticaresistentie-opvolgingssysteem, antibioticaonderzoek en ontwikkelingspartnerschap.

In België sensibiliseert de Belgische Commissie voor de Coördinatie van het Antibioticabeleid (BAPCOC) burgers en zorgverleners via hun website.

Conclusie

Elk jaar sterven tienduizenden Europeanen door infecties veroorzaakt door bacteriën die ongevoelig geworden zijn voor antibiotica. Antibioticaresistentie is een hardnekkig probleem, dat we enkel kunnen indijken door minder antibiotica te slikken: enkel als ze echt nuttig en nodig zijn.

Noten

  1. ECDC

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven