Coronavaccins maken vrouwen niet onvruchtbaar

Coronavaccins maken vrouwen niet onvruchtbaar

Delen:

Waar komt dit nieuws vandaan?

De werking van de huidige coronavaccins is gebaseerd op het opwekken van antistoffen tegen de uitsteekseltjes van SARS-CoV-2, het coronavirus. Er blijkt een overeenkomst te bestaan tussen de samenstelling van die uitsteekseltjes en een lichaamseigen eiwit (syncytine-1). Dat eiwit speelt een rol bij de ontwikkeling van de moederkoek (placenta) tijdens de zwangerschap.

Omdat de beschikbare vaccins een afweerreactie aanwakkeren tegen de uitsteekseltjes van het coronavirus, is het niet ondenkbaar dat de aangemaakte antistoffen ook zullen reageren op het menselijke eiwit (syncytine-1). Volgens geruchten zou er daardoor kan mogelijk geen moederkoek gevormd worden, wat tot onvruchtbaarheid leidt. Eind 2020 uitten enkele mensen hier hun bezorgdheid over.

Hoe moet je dit nieuws interpreteren?

Menselijke eiwitten zijn opgebouwd uit verschillende bouwstenen of aminozuren, die voorgesteld worden door letters. Er zijn immers maar twintig aminozuren om duizenden eiwitten samen te stellen. Het komt vanzelfsprekend voor dat opeenvolgingen van bouwstenen hetzelfde kunnen zijn in verschillende eiwitten. Wanneer antistoffen worden aangemaakt tegen een bepaald deel van een eiwit, kunnen die afweerstoffen ook reageren op andere eiwitten met hetzelfde of een gelijkaardig fragment. Dat noemen we een kruisreactie. Het komt vaak voor bij allergieën: mensen met een huisstofmijtallergie zijn dan eveneens allergisch voor weekdieren, omdat die gemeenschappelijke eiwitfragmenten hebben.

Wat de coronavaccins betreft, is er geen reden tot ongerustheid:

  • De gelijkenis tussen het eiwit van de virusuitsteekseltjes en het eiwit dat de moederkoek helpt vormen, omvat in werkelijkheid een stukje van amper 5 bouwstenen (aminozuren), waarvan er 4 gelijk zijn. Kruisreacties (zie boven) komen enkel voor wanneer minstens 5 opeenvolgende bouwstenen dezelfde zijn.

  • Er zijn verschillende andere lichaamseigen eiwitten die ‘voor 4 op 5 aminozuren’ overeenkomen met een deel van het coronavirus-eiwit, waaronder actine en hemoglobine. De eerste is een belangrijke bouwsteen in de spieren en de tweede zorgt voor zuurstoftransport in de rode bloedcellen. Aangezien niet enkel de opeenvolging van de bouwstenen bepaalt of er een reactie kan plaatsvinden, maar zeker ook de configuratie (de 3D-)structuur waarin deze bouwstenen voorkomen (dit wordt bepaald door alle bouwstenen van het eiwit), is het mogelijk dat er helemaal geen reactie optreedt. Tot nog toe werden geen neveneffecten gerapporteerd.

  • SARS-CoV-2, het virus dat covid-19 veroorzaakt, maakt deel uit van de familie van de coronavirussen. Andere leden van die familie veroorzaken in de winter banale verkoudheden. Ook die verkoudheidsvirussen hebben een eiwit dat erg sterk lijkt op het huidige coronavirus, en hebben dus kleine fragmentjes gemeenschappelijk met het eiwit dat een rol speelt bij de vorming van de moederkoek.

Conclusie

Wanneer je covid-19 doormaakt of gevaccineerd wordt, ontwikkel je antistoffen tegen de uitsteekseltjes van het coronavirus. Er is een minieme overeenkomst tussen het eiwit van die uitsteekseltjes en een eiwit dat een rol speelt in de vorming van de moederkoek bij een zwangerschap. Die overeenkomst is echter te klein om reacties te veroorzaken. Er is dus geen reden tot ongerustheid.

Delen:

Dit is een artikel van:

Gezondheid en Wetenschap

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven