Dierproeven - een moeilijk verhaal?

Dierproeven - een moeilijk verhaal?

Delen:

Wetenschappers werken aan een betere wereld. In mijn ogen zijn het allemaal een beetje superhelden. Het klimaat redden, honger de wereld uit helpen, ongeneeslijke ziektes een halt toe roepen, nieuwe producten ontwikkelen die ons leven mooier, langer of gewoon makkelijker maken… Ontelbare stukjes nieuwe kennis stellen ons in staat om steeds verder te bouwen aan een mooiere toekomst.

Zo gesteld klinkt het bijna als een sprookje. Maar niet alle aspecten van wetenschappelijk onderzoek zijn even romantisch. Denk maar aan dierproeven. Hoewel ze een cruciale rol spelen bij zo goed als alle medische doorbraken wordt er ook heftig tegen geprotesteerd. Kan het niet zonder? Waarom betalen dieren de prijs voor onze gezondheid? Een muis is toch geen mens? Het zijn pertinente vragen die een antwoord verdienen. Daarom mogen we als wetenschappers ook een “moeilijk” onderwerp als dierproeven niet uit de weg gaan.

Helaas blijven dierproeven ook vandaag nog nodig. Complexe biologische processen kunnen we niet bestuderen aan de hand van een computermodel of in gekweekte cellen. En hoewel muizen inderdaad geen mensen zijn, vertonen ze toch heel wat biologische gelijkenissen die ons inzicht kunnen geven op de situatie bij de mens.

Enkel met duidelijke informatie over het hoe en waarom, kunnen we realistische verwachtingen scheppen en haalbare ambities voor de toekomst stellen

Gelukkig zijn er strenge regels die ervoor zorgen dat dierproeven enkel mogelijk zijn als er geen alternatieven bestaan. Elk onderzoek met proefdieren moet gemotiveerd worden voor een ethische commissie en iedere onderzoeker die met proefdieren werkt kent het principe van de 3V’s: verfijnen, verminderen en vervangen.

Dat ziektes als kanker en AIDS nu vaak veel beter te behandelen zijn dan pakweg twintig jaar geleden juichen we allemaal toe. Maar dat daar ook dierproeven voor nodig waren durven we wel al eens te vergeten of verzwijgen.

Net daarom is het goed dat bijna twintig belangrijke spelers in het Belgische onderzoekslandschap zich vandaag ondubbelzinnig engageren voor proactieve communicatie over proefdieronderzoek. Enkel met duidelijke informatie over waarom en hoe dierproeven gebeuren, kunnen we vandaag realistische verwachtingen scheppen en haalbare ambities stellen voor de toekomst.

Sprookjes bestaan niet, ook niet in wetenschappelijk onderzoek. Maar ook “moeilijke” verhalen zijn de moeite waard, en het is belangrijk dat onderzoekers ze vertellen.

Liesbeth Aerts was ook te gast in de Eos-podcast "Vraag het Aan". Daarin vertelt ze nog veel meer over dierproeven in de wetenschap én de mogelijke alternatieven. Luister hieronder of in je favoriete podcast-app.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven