Heb jij een standaardlijf?

Heb jij een standaardlijf?

Delen:

Om ervoor te zorgen dat artsen niet voor verrassingen komen te staan tijdens een operatie, is het van belang om op voorhand te weten hoe anatomie kan variëren. Dit is bijvoorbeeld belangrijk voor de anatomie van de arteriën in onze benen. Deze arteriën kunnen vernauwd of verstopt geraken, wat perifeer vasculair lijden wordt genoemd. Door deze vernauwingen bereikt er minder zuurstof het been, wat kan leiden tot pijn, krampen, vermoeidheid of moeilijke wondheling.

De behandeling bestaat uit levensstijlaanpassingen en medicatie. Bij uitgesproken klachten is een ingreep nodig, waarbij de vernauwing of verstopping vaak wordt geopend met een ballonkatheter. Al in 1928 toonde Adachi in ‘das Arteriensystem der Japaner’ aan dat de arteriën, in tegenstelling tot wat anatomieboeken ons vertellen, niet bij iedereen dezelfde route volgen.

Anatomie van de arteriën zoals voorgesteld in een anatomieboek.

Voor een arts is het nuttig de routes van deze arteriën te kunnen volgen, hoe dik zijn ze, en is er een verschil tussen mannen en vrouwen? Om dat te achterhalen doken we een jaar lang in tientallen studies over dit onderwerp. Talrijke studies over de arteriën en hun routes en diameter zijn gepubliceerd maar een eenduidig overzicht ontbreekt door het gebrek aan gestandaardiseerde definities.

Bovendien worden belangrijke kenmerken als geslacht of etniciteit vaak niet gerapporteerd. Een sluitend antwoord bleef dus uit. Ook al is het duidelijk dat er een verschil is, er is geen manier om die verschillen duidelijk weer te geven. Bovendien zijn anatomische verschillen tussen mannen en vrouwen al lange tijd bekend, maar blijft het moeilijk om deze verschillen duidelijk in kaart te brengen en wordt dit in onderzoek niet altijd bestudeerd en gerapporteerd.

Vier voorbeelden van hoe het vertakkingspatroon van de arteriën in het onderbeen kan verschillen. Zoek de verschillen!

Tot vandaag wordt de Kaukasische man vaker vertegenwoordigd in onderzoek. Deze resultaten worden gebruikt als basis voor de behandeling van alle patiënten. Maar is dit logisch? Nee. Het is een beetje alsof je shampoo enkel test op steil haar en verwacht dat het ook voor krullend haar werkt. Hoewel er dus veel anatomische verschillen bestaan, zijn deze in de huidige studies niet steeds zichtbaar.

En die blinde vlek blijft jammer genoeg niet beperkt tot de wetenschappelijk artikels. Wanneer medische materialen ontworpen worden op basis van een beperkte populatie en vervolgens als maat voor alle patiënten gebruikt worden, kan dit grote gevolgen hebben voor de resultaten na een ingreep. Denk aan een ballonkatheter die net niet aansluit op de diameter van een bloedvat: dat kan de ingreep bemoeilijken of het risico op complicaties vergroten, terwijl dat net te vermijden was met betere kennis vooraf.

Eén ballonkatheter, twee verschillende diameters, dit illustreert dat dezelfde maat niet overal past.

Het is belangrijk dat behandelingen worden aangepast aan de individuele verschillen van elke patiënt. Daarom moeten we niet alleen afvragen: ‘Wat weten we?’ We moeten ook durven vragen: ‘Voor wie is de kennis van toepassing?’ Want als we echt medische zorg op maat van de patiënt willen maken, moeten we eerst zeker weten dat onze wetenschap niet langer uitgaat van één standaardmens.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

Wanneer de ziekte van Alzheimer wordt vastgesteld, woekert de ziekte vaak al tien jaar ongemerkt in de hersenen. Geavanceerde hersenscans kunnen de ziekte opsporen voor de eerste symptomen optreden.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven