Het vrouwelijke sporthart is anders

Het vrouwelijke sporthart is anders

Delen:

Het hart is een krachtige spier die in rust een vijftal liter bloed per minuut wegpompt. Door regelmatig intensief te bewegen past het hart zich aan: de hartspier wordt sterker en dikker, en kan per slag meer bloed verplaatsen. Daardoor daalt de hartslag in rust. Bij goed getrainde atleten kan die zelfs zakken tot veertig of dertig slagen per minuut. Dit noemen we het atletenhart, een gezonde aanpassing aan fysieke belasting. Op een elektrocardiogram (ECG) kunnen daarbij veranderingen zichtbaar zijn die lijken op hartaandoeningen, maar in werkelijkheid onschuldig zijn. Het is daarom belangrijk dat artsen het verschil herkennen tussen normale sportaanpassingen en mogelijke hartproblemen.

Onderzoekers van het Amsterdam University Medical Center (UMC) ontdekten nu dat dit onderscheid bij vrouwelijke atleten lastiger te maken is. Vrouwen zijn nog altijd ondervertegenwoordigd in medisch onderzoek, waardoor er minder kennis is over de manier waarop sport hun hart verandert. Uit een studie met 173 vrouwelijke topsporters blijkt alvast dat hun hart zich anders ontwikkelt dan dat van mannen. Waar mannelijke atleten vaak een verdikte én verwijde hartspier hebben, wordt bij vrouwelijke topsporters vooral een verwijding van de hartkamers gezien, met een veel minder uitgesproken verdikking van de hartspier.

Een verdikte hartspier is bij mannelijke sporters dus normaal, terwijl het bij vrouwen wel kan wijzen op een hartaandoening. Ook het type sport heeft invloed. Vrouwelijke duursporters, zoals wielrensters, hadden de grootste hartkamers en de meeste hartspiermassa, meer dan krachtatletes zoals turnsters. De studie, gepubliceerd in het European Heart Journal, benadrukt dat niet alleen de sportgeschiedenis, maar ook het biologische geslacht en type sport van belang zijn bij het beoordelen van een hart van een topsporter of zeer actieve recreatieve sporter. Dit voorkomt dat hartaandoeningen bij vrouwen over het hoofd worden gezien. Of andersom, dat een gezond hart van een vrouwelijke atleet ten onrechte als ziek wordt bestempeld en de vrouw bijvoorbeeld moet stoppen met professionele sport.

Lopen duursporters meer kans op hartritmestoornissen?

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven