Hoe je dagindeling je herstel na kanker bepaalt

Hoe je dagindeling je herstel na kanker bepaalt

Delen:

Heb je een beroep waarbij je veel moet staan, dan besteed je waarschijnlijk minder tijd aan zitten. Ben je iemand die veel uren slaapt, dan blijft er minder tijd over om bijvoorbeeld te bewegen. Het klinkt logisch, maar pas de laatste jaren ontdekten wetenschappers hoe sterk die 24-uursindeling bepalend is voor onze gezondheid. En dat geldt niet alleen voor de algemene bevolking, voor klinische groepen zoals volwassenen die kanker hebben gehad kan een slimme dagindeling zelfs een wereld van verschil maken.

Van losse puzzelstukjes naar één geheel

Lange tijd onderzochten wetenschappers vooral afzonderlijke gedragingen, zoals het aantal minuten dat iemand bewoog en hoe dat verband hield met gezondheid. Die puzzelstukjes gaven wel wat informatie, maar geen zicht op het geheel van de dag. De laatste jaren is de focus verschoven van kleine puzzelstukjes naar één geheel. Er wordt nu namelijk gekeken naar hoe de tijd besteed aan fysieke activiteit, zitten en slaap elkaar beïnvloeden. Dit concept wordt het 24-uursgedrag genoemd.

De logica is eenvoudig: gezien één dag een afgelijnd geheel is, zal meer tijd besteden aan bewegen aan lichte intensiteit automatisch betekenen dat er minder tijd is om te slapen, te zitten of intensief te bewegen. Wie de tijd besteed aan één gedrag aanpast, verschuift dus onvermijdelijk ook de rest van de dagindeling.

Veelgestelde vragen

Wat is een optimale dag?

Het 24-uursgedrag vertaalt zich steeds vaker in concrete aanbevelingen. Zo raadt de Canadian Society for Exercise Physiology volwassenen aan om:

  • minstens 150 minuten matig tot intensief te bewegen per week,

  • twee keer per week spierversterkende oefeningen te doen,

  • dagelijks meerdere uren beweging aan lichte intensiteit (zoals staan of wandelen) in te bouwen,

  • 7 tot 9 uur kwaliteitsvolle slaap te krijgen, liefst met een vast slaap-waakritme,

  • het zitgedrag te beperken tot 8 uur per dag, waarvan maximaal 3 uur schermtijd in de vrije tijd, bij voorkeur regelmatig onderbroken.

Een dag die in balans is, biedt tal van gezondheidsvoordelen: een lager risico op hart- en vaatziekten, type 2 diabetes, gewichtstoename en depressie, wat uiteindelijk kan bijdragen aan een betere levenskwaliteit. Bij de algemene bevolking, en bij mensen met chronische aandoeningen zoals obesitas of type 2-diabetes, zijn deze voordelen reeds aangetoond.

Uit statistische voorspellingsmodellen blijkt bovendien dat kleine verschuivingen in de verdeling van tijd tussen bewegen, zitten en slapen op lange termijn een verschil kunnen maken. Maar die verschuivingen werken niet altijd in elke richting even goed. Zo kan iemand die al weinig slaapt, minder positieve gevolgen ondervinden wanneer er extra tijd van slaap wordt ingeleverd om bijvoorbeeld meer te bewegen. Omgekeerd blijkt vooral het inruilen van zitgedrag naar bewegen aan een matige tot hoge intensiteit het meeste gezondheidswinst op te leveren.

Waarom een optimale dagindeling extra telt na kanker

Voor volwassenen die kanker hebben gehad ligt het verhaal anders. Na hun behandeling kampen velen met aanhoudende klachten zoals chronische vermoeidheid, pijn, slaapproblemen en angst voor herval. Daarnaast blijkt het vaak moeilijk om opnieuw voldoende te bewegen of een gezond slaapritme aan te houden. Onderzoek toont bijvoorbeeld dat de meerderheid van personen die borstkanker gehad hebben de hoeveelheid van beweging van voor hun diagnose niet meer bereikt. Daarnaast geeft meer dan 50% van alle kankeroverlevenden aan problemen met hun slaap te ervaren, zoals een lage slaapkwaliteit of slaapstoornissen.

En juist bij deze groep is nog nauwelijks onderzocht hoe een meer optimale dagindeling kan bijdragen aan een betere levenskwaliteit. Wat als een betere balans tussen beweging, zitten en slaap zou leiden tot minder pijn, meer energie en een betere nachtrust?

Eerste inzichten: wat leert onderzoek ons al?

Samen met de Universiteit Gent en de Universiteit Antwerpen onderzochten we hoe volwassenen met een kankerdiagnose hun 24 uur indelen in het eerste jaar na hun behandeling. De deelnemers droegen een beweegmeter om hun volledige dag in kaart te brengen en vulden daarnaast een vragenlijst in over hun meest beperkende klachten, waaronder de mate waarin die hun levenskwaliteit beïnvloedden.

Bij een groep volwassenen na borstkanker zagen we dat hun dagindeling zich langzaam verbeterde naarmate het jaar vorderde. In vergelijking met één maand na de behandeling nam hun zitgedrag licht af, terwijl hun beweging, zowel aan lichte als matig-hoge intensiteit, toenam. Tegelijkertijd hadden ze een lichte daling in hun slaapduur, tot een gemiddelde van ongeveer 9 uur per nacht.

Toch bleef hun dagelijkse tijdsbesteding minder optimaal in vergelijking met personen zonder voorgeschiedenis van kanker en gaven ze aan dat pijn, vermoeidheid en slaapproblemen een grote impact hebben op hun kwaliteit van leven. Na 12 maanden daalde de intensiteit van de pijn wel licht, maar vermoeidheid en slaapproblemen bleven stabiel en prominent aanwezig.

Deze bevindingen laten zien hoe belangrijk het is om te kijken naar het 24-uursgedrag in relatie tot symptomen van kankeroverlevers. Door te begrijpen hoe beweging, zitten en slaap samenhangen met pijn, vermoeidheid en slaapproblemen, kunnen we gerichte interventies ontwikkelen om hun kwaliteit van leven te verbeteren.

De volgende stap: meten in real time

De volgende stap is onderzoeken hoe deze gedragingen en symptomen elkaar beïnvloeden binnen één dag én over meerdere dagen, ideaal gemeten in real time tijdens het dagelijkse leven. Zo kunnen we ontdekken of een slechte nachtrust bijvoorbeeld meteen leidt tot minder beweging, of dat meer beweging helpt om vermoeidheid te verminderen. Met deze inzichten zouden we via wearables (bijvoorbeeld een smartwatch) gerichte triggers kunnen aanbieden om gedragingen en symptomen beter in balans te brengen, om zo de dagindeling van volwassenen die kanker hebben gehad te optimaliseren.

Jouw tijd, jouw gezondheid: zo maak jij het verschil

Iedereen heeft maar 24 uur per dag en hoe je die verdeelt maakt wel degelijk een verschil. Het hoeft niet direct om grote veranderingen te gaan. Onze voorgaande voorspellingsmodellen toonden aan dat zelfs met het verschuiven van de tijd met 10 tot 20 minuten per dag naar meer bewegen, er al gezondheidswinst gemaakt kan worden. Kijk eens kritisch naar je gemiddelde dag en zoek naar kleine ‘opportuniteiten van tijd’ waarin je iets kunt veranderen. Enkele concrete voorbeelden:

  • Matig tot intens bewegen: zoek een beweegactiviteit die je graag doet en probeer deze in te plannen in jouw week. Een ‘Bewegen op Verwijzing-coach’ staat je graag te hulp in deze zoektocht. Raadpleeg voor meer informatie: www.gezondleven.be/projecten/bewegen-op-verwijzing/bov-coaches

  • Integreer lichte beweging in je dagelijkse routine: neem de trap in plaats van de lift, doe een korte stretchpauze tijdens het koken, of loop even naar een collega in plaats van te mailen.

  • Beperk langdurig zitten:

    • Parkeer de auto wat verder weg en loop het resterende stuk

    • Sta regelmatig op om water te halen of koffie te zetten

    • Plan korte beweegpauzes tijdens het werk of studietijd

  • Houd een vast slaapritme aan. Probeer elke dag rond hetzelfde tijdstip naar bed te gaan en op te staan.

Maak van jouw ’24-hour’ een superpower

Wetenschappers staan pas aan het begin van het ontrafelen van deze puzzel bij mensen na een kankerbehandeling. Door beter te begrijpen hoe beweging, zitten en slaap samenhangen met klachten, kunnen we in de toekomst steeds gerichter advies en ondersteuning bieden.

Kortom, hoe je de uren verdeelt tijdens jouw dag, kan een groot verschil maken voor jouw gezondheid. Besteed je tijd bewust want hoe jij je 24 uur invult, kan je grootste gezondheidssuperkracht zijn.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven