Hoe wetenschappelijk is dry needling, de ‘acupunctuur van de kinesist’?

Hoe wetenschappelijk is dry needling, de ‘acupunctuur van de kinesist’?

Delen:

Onder amateursporters van middelbare leeftijd, waar ik mezelf toe reken, is dry needling populair. Hamstringblessures bijvoorbeeld, een frequent en hardnekkig letsel bij duurlopers, zouden sneller herstellen als een kinesist droge naalden prikt in de spieren aan de achterkant van je bovenbeen. Een overbelaste achillespees is sneller opnieuw in vorm als hij naalden in je kuitspier steekt…

Dry needling wordt aangeboden als nieuwe behandelmethode door menig kinesitherapeut. Nieuw is de techniek nochtans niet. Dry needling werd voor het eerst beschreven in de jaren 1970 in een publicatie van de Tsjechische neuroloog Karel Lewit. Hij onderzocht verschillende interventies voor het behandelen van lokale spierpijn en stelde vast dat met een naald prikken in een pijnlijke spierverharding de spier ontspant, waardoor de pijn afneemt. De naalden die hiervoor gebruikt worden zijn acupunctuurnaalden: hele fijne steriele naaldjes, zodat de onaangename prikken zo min mogelijk pijn doen. De punten die worden aangeprikt bij dry needling noemt men triggerpoints. Triggerpoints zijn knobbels die ontstaan door het verkrampen van een groep spiervezels in een spier. Dergelijke spierknopen zouden de bloeddoorstroming in de betrokken spier belemmeren, waardoor lokaal een zuurstoftekort ontstaat, wat flink veel pijn kan doen. In alle skeletspieren kunnen spiervezels verkrampen, door aanhoudende stress, overbelasting of als gevolg van een acuut letsel. De kramp kan pijn veroorzaken, lokaal of uitstralend. Spierknopen of triggerpoints zijn soms voelbaar als harde strengen of knobbels.

Kenners maken een onderscheid tussen actieve en latente triggerpoints. Actieve spierknopen veroorzaken pijn bij beweging of spontaan, terwijl latente enkel pijn doen als je erop drukt. Tot zover de theorie. Dat delen van spieren kunnen verkrampen, hebben we allemaal al aan den lijve ondervonden. Kinesisten die dry needling toepassen, zoeken de triggerpoints manueel op en prikken er met een naald in. Door de prik zou de verkrampte spiergroep ontspannen, waardoor de spier sneller kan herstellen. Of deze spierknopen ook de kern vormen van aanhoudende spierpijn is nooit bewezen.

Dry needling wordt niet onderwezen in de opleiding kinesitherapie

Dry needling lijkt op acupunctuur, maar is toch verschillend. Een acupuncturist prikt in denkbeeldige energiebanen, met als doel het inwendige evenwicht te herstellen. Een kinesist die dry needling toepast zoekt spierknopen op om aan te prikken. Acupunctuur wordt gebruikt voor een hele resem uiteenlopende ziektes, terwijl dry needling zich beperkt tot aandoeningen van het bewegingsstelsel. Een acupuncturist laat de naalden een tijdje ter plaatse zitten, terwijl een kinesitherapeut de spieren enkel aanprikt.

De werking van beide therapieën is wetenschappelijk onbewezen of zeer wankel. Energiebanen zijn nooit aangetoond en de rol van triggerpoints blijft controversieel. Interventiestudies waarbij met naalden pijnlijke spierknopen worden aangeprikt, suggereren wel dat de pijn vermindert. Een systematische review van 134 interventiestudies waarbij dry needling gebruikt werd voor de behandeling van spierknopen op diverse plaatsen (nek, arm, schouder, rug, hamstrings, …) vindt echter geen significant verschil met een placebo, maar dit overzichtsonderzoek had beperkingen. De afzonderlijke studies waren methodologisch zwak: beperkte deelnemersaantallen en een moeilijk te controleren placebobehandeling met naalden (prikken naast het triggerpoint in plaats van erin).

Een systematische review van Cochrane vergeleek acupunctuur met dry needling voor de behandeling van acute of chronische lage rugpijn. Voor beide behandelmethodes verbeterde de chronische rugpijn een beetje, maar de naalden verlichtten acute rugpijn niet. Nog andere overzichtsstudies vinden in het beste geval een licht gunstig effect.

Overtuigen doet het voorlopig niet. Dry needling wordt niet onderwezen in de opleiding kinesitherapie. Wie zich erin wil bekwamen, moet op de private markt een opleiding volgen. De behandelmethode wordt niet terugbetaald door je ziekenfonds.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven