Kan het coronavirus zich via airco verspreiden?

Kan het coronavirus zich via airco verspreiden?

Delen:

Chinese onderzoekers¹ stelden vast dat 10 personen afkomstig van 3 families, die allemaal besmet waren met het coronavirus, op dezelfde dag geluncht hadden in een restaurant in Guangzhou, China. Op die middag, 24 januari 2020, had niemand van hen covid-19. Later op dezelfde dag werd één persoon ziek en meldde hij zich aan in het ziekenhuis met een hoest en koorts. Hij was de dag voordien aangekomen uit Wuhan, de Chinese miljoenenstad waar de corona-epidemie voor het eerst opdook, en bleek inderdaad besmet met het nieuwe virus. Enkele weken later waren niet alleen 4 andere familieleden met wie hij die dag geluncht had ziek, maar ook personen van twee aanpalende tafels die op hetzelfde moment geluncht hadden in hetzelfde restaurant in Guangzhou: 3 van de ene tafel en 2 van de andere.

De onderzoekers namen stalen van de airco in het restaurant: 3 aan de kant van de instromende lucht en 3 aan de zijde van de uitstromende lucht. Geen enkel staal bevatte coronavirus. Toch besluiten de onderzoekers dat de airco een rol moet gespeeld hebben om het virus over te dragen van de ene tafel naar de andere, vermits er geen ander contact was tussen de families. De afstand tussen de tafels onderling bedroeg meer dan één meter.

Hoe moeten we dit nieuws interpreteren?

De eerste persoon, afkomstig uit Wuhan, is hoogstwaarschijnlijk de besmettingshaard die deze cluster besmet heeft. Zelf had hij nog geen symptomen op het ogenblik van de lunch, maar eerder onderzoek toonde aan dat besmette mensen reeds anderen kunnen besmetten in de dagen voor ze symptomen hebben. Familieleden aan dezelfde tafel kunnen elkaar onderling besmet hebben, omdat ze ook buiten het restaurant contact hadden met elkaar, maar de vraag blijft of en hoe het virus van de ene tafel naar de andere ‘oversprong’.

Alles wijst erop dat het coronavirus vooral via hoesten en niezen verspreid wordt, en dat besmetting via uitgeademde lucht minder waarschijnlijk is. De grotere besmettelijke druppeltjes (met een diameter groter dan 5 micrometer), kunnen zich niet verder dan een meter verplaatsen, zo blijkt uit laboratoriumproeven. Kleinere druppeltjes (kleiner dan 5 micrometer) daarentegen kunnen wat grotere afstanden (iets meer dan een meter) afleggen. Anderhalve meter afstand blijkt hoe dan ook voldoende om niet besmet te worden.

Op 24 januari bezochten in totaal 91 personen het restaurant in Guangzhou, onder wie 8 werknemers. Ze werden allemaal gecontacteerd en 14 dagen in quarantaine geplaatst. Buiten de 10 genoemde personen van de aanpalende tafeltjes, raakte niemand anders besmet. Dat wijst erop dat niet het aircosysteem, dat de lucht in het hele restaurant ververste, maar wel de afstand tussen de tafeltjes een rol moet hebben gespeeld in de verspreiding van het virus. De onderzoekers vermoeden daarom dat de luchtstroom, die op gang komt door het aircosysteem, de druppeltjes die worden uitgehoest of uitgeniesd iets verder blaast dan wat je zou kunnen verwachten. Hun advies is om voldoende afstand te voorzien tussen de tafels en om temperatuurcontrole uit te voeren bij mensen die het restaurant bezoeken.

Conclusie

In een restaurant in China werden tien mensen op dezelfde dag besmet met het coronavirus door één besmette persoon die er kwam lunchen. Ze zaten allemaal aan aanpalende tafeltjes. In het aircosysteem van het restaurant werden geen coronavirusdeeltjes teruggevonden. Daarom vermoeden de onderzoekers dat besmette druppeltjes niet door de airco in het restaurant verspreid worden, maar wel wat verder worden geblazen door de luchtstroom die door de airco ontstaat.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven