Maken onze genen ons dik?

Maken onze genen ons dik?

Delen:

Onderzoekers¹ gingen na in welke mate de genetische evolutie van de mens een rol speelt in de ontwikkeling van overgewicht en obesitas. Wanneer we koolhydraatrijke producten zoals brood, rijst, deegwaren of bietsuiker eten, worden deze snel afgebroken tot glucose, een belangrijke bouwsteen van suiker. Glucose levert energie aan de hersenen en aan andere lichaamsweefsels. Te veel glucose is echter ongezond. Ons hormoon insuline zorgt ervoor dat er niet te veel glucose in het bloed circuleert. Insuline opent de cellen, waardoor glucose uit het bloed naar de cellen gaat. Als het hormoon insuline niet of onvoldoende werkt, dan ontstaat diabetes, en blijft er te veel glucose in het bloed circuleren.

Bij de mens speelt een eiwit met de naam CHC22 ook een belangrijke rol in deze glucoseregeling. Na analyse van de genetische code van dit eiwit besluiten onderzoekers dat de primitieve mens door de opkomst van de landbouw meer koolhydraten ging eten. Door meer koolhydraten te eten, stijgt de glucoseconcentratie in het bloed sneller. Daardoor hebben sommige mensen een gewijzigd eiwit CHC22 dat de glucosehuishouding nog sneller kan regelen in vergelijking met het oude eiwit. Het nieuwe eiwit zou ons kunnen beschermen tegen te hoge suikerspiegels in het bloed, met minder risico op overgewicht en diabetes. Ongeveer de helft van de wereldbevolking heeft dit aangepaste eiwit.

Hoe moeten we dit nieuws interpreteren?

De hypothese van de wetenschappers verklaart niet waarom overgewicht en obesitas zo drastisch gestegen zijn sinds de jaren 1980

De onderzoekers brengen een nieuwe hypothese aan over een mogelijke genetische oorsprong van overgewicht en obesitas. Het type eiwit CHC22 waarover we beschikken zou volgens hun theorie kunnen verklaren waarom sommigen sneller bijkomen dan anderen. Deze hypothese verklaart echter niet waarom overgewicht en obesitas zo drastisch gestegen zijn sinds de jaren 1980.

Een ander tegenargument is tijd: als een oeroude genetische wijziging echt aan de basis ligt van de snellere of tragere glucoseverwerking, dan zouden overgewicht en obesitas reeds lang veelvuldig voorkomen.

Volgens de hypothese van de onderzoekers zouden mensen met overgewicht en obesitas overigens meer van het oude eiwit hebben in vergelijking met slanke mensen. Dit werd echter nog niet onderzocht.

Conclusie

Een Britse studie schuift een nieuwe genetische hypothese naar voor die het veelvuldig voorkomen van overgewicht en obesitas in onze maatschappij zou kunnen verklaren. De sleutel zou liggen in het al dan niet efficiënt verwerken van suiker uit voeding. Hoe sneller die verwerkt wordt, hoe kleiner de kans op overgewicht. Dit is echter een hypothese, waarvoor op dit moment geen enkel bewijs bestaat.

Noten

  1. Fumagalli M, Camus SM, Diekmann Y, Burke A, Camus MD, Norman PJ, Joseph A, Abi-Rached L, Benazzo A, Rasteiro R, Mathieson I, Topf M, Parham P, Thomas MG, Brodsky FM. Genetic diversity of CHC22 clathrin impacts its function in glucose metabolism. Elife. 2019 Jun 4;8. pii: e41517.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven