Onderzoek naar prionen niet zonder gevaar

Onderzoek naar prionen niet zonder gevaar

Delen:

De man werkte bij het Institut national de recherche pour l'agriculture, l'alimentation et l'environnement (INRAE). Of hij de ziekte tijdens zijn werk heeft opgelopen wordt onderzocht, maar mocht blijken van wel, dan zou het gaan om een tweede geval waarbij een laborant tijdens onderzoek naar prionen de ongeneeslijke aandoening opliep.

De verspreiding van abnormaal gevouwen eiwitten tast het zenuwstelsel aan en veroorzaakt neurologische aandoeningen

Prionen zijn eiwitten die in een verkeerde plooi liggen. Om eiwitten te maken rijgt ons lichaam op basis van informatie uit het DNA aminozuren aaneen tot ketens. Die ketens vouwen zich tot driedimensionale, functionele eiwitten. Het priongen codeert voor een eiwit dat we vooral in de hersenen terugvinden. Als het normale eiwit verkeerd wordt gevouwen, ontstaat er een prioneneiwit. Die prion zorgt ervoor dat ook normale eiwitten zich abnormaal gaan vouwen, waardoor een kettingreactie ontstaat. De verspreiding van abnormaal gevouwen eiwitten tast het zenuwstelsel aan en veroorzaakt neurologische aandoeningen. Bij mensen leiden prioneneiwitten tot de ziekte van Creutzfeldt-Jakob (CJD), bij koeien tot BSE (Boviene spongiforme encefalopathie).

Émilie Jaumain in 2010, het jaar dat ze werd blootgesteld aan prionen tijdens een laboratoriumongeluk. Ze overleed in 2019.

Begin jaren negentig brak in Groot-Brittannië een BSE-epidemie onder runderen uit veroorzaakt door het gebruik van met prionen besmet dierenmeel. BSE, de gekkekoeienziekte, kan bij mensen de zogenoemde variant-CJD veroorzaken. De eerdere bevestigde besmetting in Frankrijk leed aan deze variant. De vrouw in kwestie, ook een laborant bij het INRAE, stierf vorig jaar op 33-jarige leeftijd aan CJD, tien jaar nadat ze zich bij een experiment met prionen in de vinger had geprikt.

Voorzichtig met hersenen

Onderzoek naar prionen houdt risico in, aldus professor Patrick Cras, neuroloog verbonden aan het Born-Bunge Instituut, het laboratorium voor Neurobiologie vande Universiteit Antwerpen. 'De ziekte van Creutzfeldt-Jakob is overdraagbaar omdat het prioneneiwit de vorming van ander eiwit beïnvloedt. De sporadische vorm is wel veel minder overdraagbaar dan de BSE-gerelateerde variant. Maar voor alle duidelijkheid, bij normale contacten bestaat er geen risico om CJD over te dragen. Het verzorgen van patiënten die aan de ziekte van Creutzfeldt-Jakob lijden vormt geen gevaar.'

Het labo van het Universitair Ziekenhuis Antwerpen is een van de weinige waar men autopsies op patiënten met Creutzfeldt-Jakob uitvoert. Om veilig met dergelijke hersenstalen om te gaan, gelden strikte voorschriften, verduidelijkt Cras. 'Hersenweefsel bevat de hoogste concentratie van overdraagbaar materiaal, dus daar gaan we heel omzichtig mee om. Concreet wil dat zeggen dat bijvoorbeeld alle materiaal gehanteerd bij autopsies zo veel mogelijk voor eenmalig gebruik is. Als dat niet kan, wordt materiaal gedecontamineerd, bijvoorbeeld met natriumhydroxide. Instrumenten autoclaveren we, wat wil zeggen dat ze onder druk gesteriliseerd worden.'

Deze veiligheidsmaatregelen bieden voldoende bescherming, aldus Cras. 'Werken met menselijk materiaal houdt altijd een risico in. In vergelijking met bijvoorbeeld COVID, HIV, of andere infectueuze agenten is het gevaar dat werken met prionen met zich mee brengt relatief beperkt. Maar we zijn ons ten volle bewust van het risico, en handelen daarnaar in onze labo's.'

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven