Ontstekingsremmer kan borstkankerbehandling verbeteren

Ontstekingsremmer kan borstkankerbehandling verbeteren

Delen:

Het merendeel van de patiënten met borstkanker heeft de hormoonreceptor-positieve variant. Dat betekent dat hun tumoren receptoren voor hormonen op hun cellen hebben zitten, waardoor ze door deze hormonen worden gestimuleerd om te groeien.

Hormonale therapie kan de groei van deze tumoren remmen. Ook bij patiënten met uitzaaiingen kan de behandeling de ziekte jarenlang onderdrukken. Helaas verliest ze na verloop van tijd haar effect waardoor de kanker toch weer gaat groeien en patiënten vaak moeten overstappen op veelal zwaardere behandelingen, zoals chemotherapie.

Streng dieet

Maar dat zou binnenkort wel eens kunnen veranderen. Uit onderzoek van Irene Caffa en Alessio Nencioni van de Universiteit van Genua en het San Martino Hospital blijkt dat patiënten die een speciaal caloriearm dieet volgen mogelijk beter reageren op hormoontherapie. Daarmee zouden patiënten belastende behandelingen, zoals chemotherapie, langer kunnen uitstellen.

Nu klinkt het misschien veelbelovend om met een aangepast dieet een kankerbehandeling te verbeteren, maar zo’n dieet waarbij patiënten soms maar 300 tot 600 kilocalorieën  binnenkrijgen is voor zieke mensen ongelofelijk moeilijk vol te houden. Bovendien moet dat onder strikte begeleiding van een arts gebeuren, omdat zo’n streng dieet ook niet zonder risico is. Naast bijwerkingen als vermoeidheid, hoofdpijn en lage bloeddruk kunnen patiënten afvallen, verzwakken en in het ergste geval een slechtere prognose hebben vergeleken met patiënten die geen dieet volgen.

Toch was promovendus Nuno Padrão van het Nederlands Kanker Instituut, het onderzoeksinstituut van het Antoni van Leeuwenhoek, meteen geïntrigeerd door het onderzoek. Omdat het nog onduidelijk was op welke manier het extreme dieet patiënten weer gevoelig kon maken voor hormoontherapie, besloot hij dat samen met zijn groepsleider Wilbert Zwart van het Oncode Institute en de Italiaanse wetenschappers uit te zoeken.

Bestaand medicijn misleidt tumor

De onderzoekers voerden een uitgebreide combinatie van experimenten in cellen, muizen en patiënten uit en ontdekten onder andere dat de hoeveelheid cortisol gigantisch steeg in het bloed van muizen en patiënten wanneer ze weinig calorieën binnenkregen. Dit hormoon kan de tumorcellen binnendringen en hun groei remmen. Toen ze de kankercellen zodanig veranderden dat ze niet meer konden reageren op cortisol, verdween ook het positieve effect van het dieet op hormoontherapie.

Behandeling met cortisol maakte muizen met kanker weer gevoelig voor de hormonale therapie

Vervolgonderzoek bevestigde dat cortisol inderdaad een cruciale rol speelt in het verhaal. Behandeling met corticosteroïden, waaronder cortisol, maakte muizen met kanker weer gevoelig voor de hormonale therapie. Het deed de tumor reageren alsof de muizen een streng dieet volgden, zonder dat dit echt gebeurde.

Het voordeel van corticosteroïden is dat artsen het al heel lang inzetten als ontstekingsremmend medicijn tegen onder meer chronische ontstekingen en astma, waardoor ze er al veel ervaring mee hebben. Met deze ontdekking hebben ze mogelijk een nieuwe toepassing gevonden voor deze veilige en goedkope medicatie: het zou wel eens zwaardere en duurdere kankerbehandelingen zoals chemotherapie kunnen vervangen of uitstellen.

Omdat het Antoni van Leeuwenhoek zowel een ziekenhuis als een onderzoeksinstituut onder één dak heeft, vertaalden de onderzoekers samen met artsen de ontdekking naar een klinisch onderzoek dat volgend jaar al van start zal gaan, dankzij de financiële steun van KWF Kankerbestrijding en het Oncode Institute. Tachtig patiënten met uitgezaaide, hormoonreceptor-positieve borstkanker bij wie hormoontherapie niet of niet meer werkt, zullen in de studie corticosteroïden krijgen in combinatie met hormoontherapie.

Internist-oncoloog Vincent Dezentjé die de studie gaat leiden, hoopt te kunnen aantonen dat dit patiënten weer gevoelig kan maken voor hormoontherapie, waardoor ze intensieve behandelingen zoals chemotherapie kunnen uitstellen en ze ook langer kunnen overleven met een betere kwaliteit van leven.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven