Op de pot! Heeft slijm er iets mee te maken?

Op de pot! Heeft slijm er iets mee te maken?

Delen:

Zondag, 8 uur. Ik lig languit in bed, half dromend over het heerlijke kerstdiner van de avond ervoor, wanneer ik plots wakker schrik van lawaai op de gang: slaande deuren, snelle voetstappen, flikkerende lichten. “Lap,” denk ik, “het is weer zover.”

Mijn mama is opnieuw bezig aan haar ochtendspurt richting toilet. Het lijkt haast een traditie te worden: na elk familiefeest of uitgebreid etentje brengt ze de dag door op het kleinste kamertje.

En ze is niet de enige. Volgens UZ Leuven heeft meer dan 38% van de Belgische volwassenen last van terugkerende darmklachten. Bij een groot deel van hen is geen duidelijke oorzaak gevonden, waardoor we het probleem al snel onder de noemer prikkelbare darm syndroom schuiven – een parapluterm voor aanhoudende en vaak onverklaarbare darmstoornissen. Anderen krijgen de meer specifieke diagnose ziekte van Crohn, die wijst op een chronische ontsteking van het maag-darmkanaal. Ook hier blijven veel vragen onbeantwoord; ondanks een preciezere naam blijft de onderliggende oorzaak voor een groot stuk een black box.

Gezonde darmen

Wat maakt een darm prikkelbaar of “ziek”, en wat maakt een darm “gezond”? Hoewel er geen sluitende checklist bestaat voor een optimale darmgezondheid, zijn er wel een aantal kenmerken die doorgaans bijdragen aan een goed functionerend darmstelsel:

  • Een gevarieerde en evenwichtige darmflora, rijk aan microben die complexe vezels kunnen afbreken

  • Een intacte en goed werkende slijmlaag die onze darmwand beschermt

  • Een uitgebalanceerde interactie tussen darmflora en immuunsysteem

  • Een vlotte doorstroming die de darminhoud efficiënt richting de anus transporteert

Daarnaast is er toenemende aandacht voor de rol van biofilms – compacte aggregaten van bacteriën die omgeven zijn door een zelfgeproduceerd slijmlaagje. Sommige studies suggereren dat deze structuren de vertering en opname van voedingsstoffen bevorderen, terwijl andere onderzoeken net een verband zien tussen dikke bacteriële slijmlagen en het voorkomen van darmklachten. Een belangrijk criterium hierbij is de densiteit van de biofilm: kleine bacteriële aggregaten zijn een normaal verschijnsel in de darm, maar dikke, moeilijk doordringbare biofilmlagen zouden in een gezonde darm nauwelijks mogen bestaan. De voortdurende beweging van de darminhoud en de continue vernieuwing van zowel de slijm- als de epitheel­laag moeten de vorming van zo’n massieve structuren normaal gezien tegenhouden.

De kip of het ei?

Een recente studie liet zien dat de bacteriële slijmlaag in de darmen van mensen met de ziekte van Crohn of het prikkelbaredarmsyndroom aanzienlijk dikker is dan bij gezonde personen¹ . Opmerkelijk genoeg vormden bacteriën uit bioptiemonsters van deze patiënten opnieuw zo’n verdikte slijmlaag in het labo.

Een compacte biofilm zou de balans in onze darmen op verschillende manieren kunnen verstoren:

  • Door het promoten van specifieke bacteriesoorten, en bijgevolg de diversiteit in de darmflora te verminderen

  • Door de toegang van onze immuun cellen tot de darmflora te hinderen, waardoor de wisselwerking verdwijnt

  • Door de flow richting de anus te vertragen

Het is voorlopig nog niet duidelijk of de dikke biofilm een gevolg dan wel een oorzaak van de ontstoken darm is. Vermoedelijk vindt een terugkoppeling plaats, waarbij
een ontstoken darm een omgeving creëert die het vormen van een dikke slijmlaag bevordert, waarna die slijmlaag op haar beurt de ontsteking verder in stand houdt of verergert.

Wat nu?

Onderzoekers proberen momenteel te ontrafelen hoe bacteriële slijmvorming precies samenhangt met een ontregelde darm. Ontstaat de biofilm eerst, of vormt die zich pas na een eerdere ontsteking? Om dat onderscheid te kunnen maken, is langdurig onderzoek nodig, waarbij de darmflora van zowel gezonde als zieke mensen maanden- tot jarenlang wordt opgevolgd.

Mocht blijken dat biofilms inderdaad bijdragen aan darmproblemen, dan openen zich nieuwe mogelijkheden voor behandeling. Geneesmiddelen die biofilms kunnen afbreken zouden dan een veelbelovende piste vormen. Daarnaast kan ook voeding een rol spelen: misschien kunnen we via onze eetgewoonten bacteriën ondersteunen die géén biofilm vormen en zo het evenwicht in de darm herstellen.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

Er is geen behandeling voor mazelen. Antivirale middelen hebben geen vat op het mazelenvirus. Daarom is vaccinatie zo cruciaal.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven