Vermindert mazelen de natuurlijke weerstand?

Vermindert mazelen de natuurlijke weerstand?

Delen:

Waar komt dit nieuws vandaan?

Mazelen is een gevaarlijke infectieziekte met potentieel ernstige complicaties, zoals, long- hersenontsteking en met een risico op overlijden van 1 op 1000. Daarnaast zijn er al langer aanwijzingen dat kinderen die mazelen met of zonder complicaties hebben doorgemaakt, nadien een hele tijd gevoeliger blijven voor andere infecties. Dit vermoeden werd nu onderzocht door Britse en Nederlandse onderzoekers in twee studies¹ waarbij bloedstalen van 77 Nederlandse kinderen, die om religieuze redenen niet gevaccineerd waren, mazelen doormaakten.

Van deze kinderen werden bloedstalen onderzocht voor en nadat ze mazelen hadden doorgemaakt. In beide studies werden een hele reeks infectieziekten-specifieke antistoffen, die kinderen beschermen tegen een groot aantal verschillende infecties, geanalyseerd. De eerste studie gebruikte hiervoor een nieuwe techniek (VirScan), en stelde vast dat twee maanden na het doormaken van mazelen het aantal verschillende infectieziekten waartegen antistoffen gevonden werden verminderde met 11 tot 73% in vergelijking met ervoor. Het gaat vooral om geheugencellen van ons afweersysteem die ontstaan na een eerdere aanraking met ziektekiemen en normaal gezien een tweede aanval met dezelfde ziekteverwekkers verhinderen door heel gerichte antistoffen snel te produceren.

Na het doormaken van mazelen bleek een groot deel van aanwezige antistoffen verdwenen, alsof het immuunsysteem ‘gereset’ was naar een maagdelijke toestand

Deze vermindering van antistofdiversiteit werd niet vastgesteld bij de controlegroepen, mensen die tegen mazelen waren ingeënt of bij niet-gevaccineerde kinderen die mazelen niet hadden doorgemaakt. In de tweede studie deed men gelijkaardige vaststellingen: na het doormaken van mazelen bleek een groot deel van aanwezige antistoffen verdwenen, alsof het immuunsysteem ‘gereset’ was naar een maagdelijke toestand.

De auteurs stelden ook vast dat het mazelenvaccin zelf die ondermijning van de immuniteit niet veroorzaakte. De onderzoekers besluiten dat het doormaken van mazelen de natuurlijke weerstand minstens gedurende verschillende weken vermindert en schatten dat het maanden tot jaren kan duren vooraleer het immuunsysteem helemaal hersteld is.

Hoe moeten we dit nieuws interpreteren?

De studies hebben geen langetermijneffecten onderzocht, waardoor niet bekend is hoe lang het duurt vooraleer de immunologische afweer zich ‘herpakt’. Er zijn wel aanwijzingen dat de afweer opnieuw toeneemt, maar het is niet duidelijk of deze even divers is als voor de mazeleninfectie. De vaststellingen werden gecontroleerd in een dierenexperiment waarbij fretten, die vooraf gevaccineerd waren met het griepvaccin, naderhand besmet werden met een mazelenachtig virus. Dit zorgde voor een dramatische terugval in griep-antistoffen en een verhoogde gevoeligheid voor griep.

Mazelen is niet de enige infectie die het afweersysteem tijdelijk aantast. Ook andere virussen, waaronder hiv en het Epstein-Barr virus of EBV (dat klierkoorts veroorzaakt) verminderen de afweer tegen andere infecties gedurende langere tijd. Het grote verschil is wel dat dit fenomeen in geval van mazelen kan voorkomen worden met het mazelenvaccin, wat niet kan voor hiv en EBV, omdat er voor deze virussen simpelweg geen vaccins bestaan.

Conclusie

Nieuw onderzoek toont aan dat het doormaken van mazelen ernstiger gevolgen kan hebben dan de reeds gekende symptomen, het kan ook de natuurlijke afweer tegen andere infecties sterk verminderen. Na een mazeleninfectie blijken veel antistoffen tegen andere infecties tijdelijk uit het bloed verdwenen, het herstel kan maanden duren, waardoor men vatbaarder is voor andere infecties. De remedie: mazelen voorkomen door te vaccineren.

Noten

  1. Mina, M. et al. Science 366, 599–606 (2019); Petrova, V. N. et al. Sci. Immunol. 4, eaay6125 (2019)

Delen:

Dit is een artikel van:

Gezondheid en Wetenschap

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven