Waarom anticonceptiemiddelen soms falen

Waarom anticonceptiemiddelen soms falen

Delen:

Vrouwen die zwanger raken terwijl ze anticonceptiemiddelen gebruiken, dragen mogelijk een gen dat de werkzame stoffen in het middel afbreekt. Zo blijkt uit onderzoek van de University of Colorado Anschutz Medical Campus in de Verenigde Staten.

Anticonceptiemiddelen, zoals de pil en het spiraaltje, zijn nooit honderd procent betrouwbaar. Waarom niet is onduidelijk. Artsen schrijven het vaak toe aan een verkeerd gebruik van het anticonceptiemiddel. Het Amerikaanse onderzoeksteam vermoedde dat er meer aan de hand kon zijn.

Om dat verder uit te pluizen, onderzochten ze 350 vrouwen met een anticonceptiestaafje. Dat is een klein plastic onderhuids implantaat dat progesteron uitscheidt. Doordat het hormoon in het bloed terecht komt, vindt er geen eisprong plaats.

Alle deelnemers ondergingen een genetische screening. De wetenschappers zagen dat bij vijf procent van de vrouwen een specifiek gen actief was, het CYP3A7*1C-gen. Het gen maakt het CYP3A7-enzym aan, althans in foetussen. Normaal gezien wordt het gen uitgeschakeld nog voor de geboorte waardoor het gen geen enzymen meer aanmaakt. Het enzym breekt de werkzame stoffen van anticonceptiemiddelen, zoals progesteron af. Waardoor vrouwen met een actief gen het risico lopen toch zwanger te raken terwijl ze anticonceptiemiddelen gebruiken. Vooral anticonceptiemiddelen met een lage dosis werkzame stoffen vergroten de kans.

Volgens de onderzoekers denken artsen vaak onterecht dat de vrouw een fout maakte als ze zwanger is geraakt terwijl ze anticonceptie gebruikte. Het kan ook aan haar genen liggen. Artsen moeten daar rekening mee houden in de omgang met deze vrouwen, menen de wetenschappers.

De bevindingen zijn gepubliceerd in het vakblad Obstetrics & Gynecology.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven