Waarom muggen niet van DEET houden

Waarom muggen niet van DEET houden

Delen:

Wie zich in de zomer insmeert met insectenwerende producten op basis van DEET, loopt het minste risico om door muggen te worden gestoken. Onderzoekers van Rockefeller University in New York wilden nagaan waaraan dat precies ligt.

Onderzoekster Emily Jane Dennis had eerder al pogingen ondernomen om het succes van DEET te begrijpen. Ze had mutante muggen gekweekt die minder goed kunnen ruiken. De beestjes werden nog steeds aangetrokken door mensen, zelfs al waren ze compleet bedekt met DEET, maar ze beten hen niet. Waarom dat zo was, bleef onduidelijk.

Andere onderzoekers toonden later aan dat DEET bitter smaakt en daardoor de muggen afschrikt. Dennis onderzocht of die uitleg steek houdt door muggen suikerwater aan te bieden met en zonder DEET en met en zonder een andere bitter bestanddeel. Ze stelde vast dat de beestjes zowel het water met DEET als dat met een ander bitter bestanddeel links lieten liggen. Maar toen ze de bittere bestanddelen op haar arm wreef, bleven de muggen haar steken, zelfs toen ze de concentratie ervan opdreef tot tien keer van wat er in het suikerwater zat. Daarmee was duidelijk dat de insectenwerende kracht van DEET niet lag aan de bittere smaak ervan in hun mond.

Waaraan lag het dan wel? Om dat te achterhalen bood Dennis de muggen warm bloed aan onder een vlies dat de muggen moesten doorboren om het te kunnen drinken. Toen ze DEET of de andere bittere bestanddelen aan het bloed toevoegde, waren de muggen niet meer geïnteresseerd. Toen ze de bittere bestanddelen op het membraan smeerde, bleven de beestjes erop landen om het bloed te drinken. Maar toen de membranen gedrenkt waren in DEET, bleven de muggen weg. Dat wees erop dat DEET iets interessants deed op de huid. Maar wat?

Dennis bedacht dat de oplossing misschien lag bij de kleine haartjes op de pootjes van de muggen die net als die in hun mond molecules kunnen voelen en dus ook het vermogen hebben om te smaken. Ze smeerde armen in met DEET, maar zorgde er ook voor dat de pootjes van de muggen er niet mee in contact kwamen. De muggen bleven de armen steken, wat erop wees dat de pootjes aanvoelden dat er DEET was gebruikt.

De onderzoekers willen nu nog nagaan welke neuronen en eiwitten er bij het proces betrokken zijn om nog betere en nog langer werkende insectenwerende middelen te ontwikkelen.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven