Zaadcellen worden microrobots

Zaadcellen worden microrobots

Delen:

Spermacellen zijn van nature snelle flexibele zwemmers die zich makkelijk door de complexe omgeving van het vrouwelijke voortplantingskanaal kunnen voortbewegen. Die eigenschap maakt hen veelbelovend voor gebruik in medische microrobotica. Maar omdat ze klein zijn, een lage dichtheid hebben en bijna transparant zijn voor straling, was het tot nu toe bijna onmogelijk om ze zichtbaar te maken in het lichaam met traditionele beeldvormingsmethoden.

Coating

Daar komt nu verandering in. Een internationaal team van onderzoekers van de Universiteit Twente, het Radboud Universitair Medisch Centrum in Nijmegen en de Universiteit van Waterloo in Canada transformeerde zaadcellen in microrobots door ze te coaten met magnetische nanodeeltjes ijzeroxide. Daardoor waren de onderzoekers voor het eerst in staat om een cluster van deze gecoate spermacellen in realtime volgen met behulp van röntgenstraling. Ook konden ze voor het eerst hun richting en snelheid sturen met externe magnetische velden.

Op de afbeelding is een schematische weergave van onze setup te zien: een C-boog wordt gebruikt om röntgenbeelden te maken, terwijl een robotarm met een magneet de spermacelclusters aanstuurt.

Volgens hoofdauteur van het onderzoek Islam Khalil (universitair hoofddocent in de onderzoeksgroep Robotics and Mechatronics aan de UTwente) kan deze ontwikkeling nieuwe deuren openen in de voortplantingsgeneeskunde.

Microrobots

De spermacellen zouden kunnen dienen als programmeerbare microrobots waarmee medicijnen nauwkeurig afgeleverd worden op moeilijk bereikbare plaatsen zoals de baarmoeder of de eileiders, waardoor aandoeningen zoals baarmoederkanker, endometriose of vleesbomen (goedaardige gezwellen in de baarmoeder) voor het eerst gericht behandeld kunnen worden.

Daarnaast hopen de onderzoekers dat de ontdekking voor een beter inzicht zal zorgen in onverklaarbare onvruchtbaarheid door de beweging van spermacellen op een niet-invasieve manier in het voortplantingssysteem te volgen en zo nieuwe inzichten te krijgen in wat er zich in het lichaam precies afspeelt tijdens de bevruchting. Op basis daarvan kunnen ze wellicht ook IVF-technieken verbeteren.

Uit tests blijkt alvast dat clusters van de magnetisch gestuurde spermacellen geen significante toxiciteit veroorzaken voor menselijke baarmoedercellen.

Delen:

Uit nieuw onderzoek blijkt dat mensen die na een COVID-vaccinatie hogere koorts krijgen, vaak vergelijkbare darmkenmerken vertonen.

Antibioticaresistentie is een van de grootste uitdagingen voor de geneeskunde. Door systematisch DNA-fragmenten uit antibioticaresistente bacteriën uit te schakelen, kunnen we achterhalen welke genen essentieel zijn voor hun overleving. Sommige van die genen maken bacteriën misschien opnieuw gevoelig voor antibiotica wanneer ze worden uitgeschakeld. Die kennis helpt onderzoekers om sneller doelgerichte therapie te ontwikkelen en zo de groeiende crisis voor te blijven.

Wereldwijd doemen steeds meer bacteriën op die zich niet langer door antibiotica laten tegenhouden. Om deze gevaarlijke infecties te bestrijden, richten onderzoekers hun pijlen nu op speciale virussen die de ziektekiemen alsnog uitschakelen, zogeheten bacteriofagen. Ondanks dat artsen ze al decennia als therapie kunnen gebruiken, heeft hun toepassing een apart randje: ze moet zichzelf nog steeds bewijzen.

Vrouwen leven langer dan mannen, maar vaak minder lang in goede gezondheid. Rond de menopauze lijkt er iets te kantelen: niet alleen in de hormonen, maar in het hele lichaam. Steeds duidelijker wordt dat de eierstokken hierin een grote rol spelen. Maar hoe precies? In Berlijn onderzoeken wetenschappers een diertje dat hier meer inzicht in geeft: de naakte molrat.

Wie een leven lang gezonde keuzes maakt krijgt toch soms kanker. En wie er alle mogelijke kantjes vanaf loopt soms niet. In zijn boek Waarom we kanker krijgen en wat we eraan kunnen doen legt Philippe Westerlinck, radiotherapeut-oncoloog en wetenschappelijk onderzoeker aan het Universitair Ziekenhuis in Luik, in detail uit hoe dat komt en waarom het vaak de moeite loont om te proberen je risico te beperken.

Voor vrouwen die door vulvakanker een deel van hun clitoris kwijtraken, is nu eindelijk een reconstructie mogelijk waarbij ook de seksuele functie behouden blijft.

De Nobelprijs voor Fysiologie of Geneeskunde 2026 wordt gezamenlijk toegekend aan Karl Deisseroth (Verenigde Staten), Peter Hegemann (Duitsland) en Georg Nagel (Duitsland) voor de ontwikkeling van optogenetica, een methode waarmee kan worden aangetoond hoe zenuwcellen herinneringen, gevoelens en gedragingen in het levende brein vormgeven.

Hoe verschillend is elk lichaam? Open een anatomieboek en je ziet een menselijk lichaam met botten die op een vaste plaats zitten, organen met een vaste vorm en bloedvaten die netjes een uitgetekende route volgen. Maar bestaat er iets als een standaardlichaam? Het antwoord is eenvoudig: nee.

Begrijpen hoe de hersenen herinneringen, gevoelens en gedrag vormen, is al jaren een droom van onderzoekers. Karl Deisseroth, Peter Hegemann en Georg Nagel ontvangen de Nobelprijs voor Geneeskunde 2026 voor hun ontdekkingen die leidden tot optogenetica. Met deze techniek kunnen onderzoekers zenuwcellen in levende hersenen gericht aan- en uitzetten.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven