Roterend planetenstelsel in wording

Roterend planetenstelsel in wording

Delen:

Credit openingsbeeld: CNSA.

Rond veel pasgeboren sterren zijn zulke protoplanetaire schijven ontdekt; Europese astronomen zijn er nu voor het eerst in geslaagd om de rotatie van zo’n schijf te detecteren.

De schijf, waar we vanaf de aarde toevallig vrijwel loodrecht bovenop kijken, wervelt rond de ster AB Aurigae. Dat is een jonge ster op 520 lichtjaar afstand van de aarde in het noordelijke sterrenbeeld Voerman. De ster is bijna tweeënhalf keer zo zwaar als de zon en straalt maar liefst veertig keer zoveel licht uit.

Dat de ster zelf niet zichtbaar is op deze foto, is te danken aan de unieke eigenschappen van de gebruikte camera: het SPHERE-instrument (Spectro-Polarimetric High-contrast Exoplanet REsearch instrument) op de Europese Very Large Telescope in Chili. SPHERE registreert alleen de gepolariseerde infraroodstraling van de stofdeeltjes in de schijf; het ongepolariseerde sterlicht wordt daardoor ‘weggefilterd’. Zo is het mogelijk om lichtzwakke objecten vlak bij de ster te onderscheiden, zoals protoplanetaire schijven en exoplaneten.

Sinds 2019 is AB Aurigae vier keer door SPHERE gefotografeerd, waardoor de rotatie van de gigantische schijf, met een diameter van maar liefst 35 miljard kilometer, is vastgelegd. Ruim vierenhalf miljard jaar geleden is ons eigen zonnestelsel ook ontstaan uit zo’n roterende gas- en stofschijf, hoewel die aanzienlijk kleiner was.

De ‘spiraalarmen’ in de buitendelen van de schijf, en de opmerkelijke ‘knik’ vlak bij het centrum, zijn zo goed als zeker het gevolg van de zwaartekrachtwerking van reuzenplaneten die al in de schijf zijn ontstaan. Toekomstige ruimtetelescopen slagen er wellicht in om die planeten ook daadwerkelijk in beeld te brengen.

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven