James Webb gunt een nieuwe blik op het TRAPPIST-systeem

James Webb gunt een nieuwe blik op het TRAPPIST-systeem

Delen:

Beeld: De planeet TRAPPIST-1b (links) staat het dichtste bij haar moederster © NASA/JPL-Caltech

Astronomen hebben bevestigd dat TRAPPIST-1b waarschijnlijk geen atmosfeer heeft. Dat stelden ze vast met de James Webb-ruimtetelescoop. De onderzoekers waren opgetogen om de nieuwe telescoop te gebruiken om de exoplaneet en haar zes zussen te bestuderen. Die zijn allemaal zowat even groot als de aarde en draaien rond een ster op 39 lichtjaar van ons.

Afgelopen november en december zochten astronomen naar een atmosfeer op TRAPPIST-1b door te kijken of die warmte uitstraalt. Met de James Webb-telescoop kun je infrarood licht bestuderen. ‘Daardoor kun je de gloed van de planeet meten’, zegt NASA-astronoom Thomas Greene. Hij en zijn collega’s publiceerden de resultaten van hun onderzoek in Nature.

Op het eerste gezicht zijn de bevindingen teleurstellend. Maar het onderzoek laat wel de transformatieve kracht zien van de James Webb-telescoop, zeggen de auteurs van de paper. Volgens hen zet James Webb de deur open voor nader onderzoek naar het TRAPPIST-1-systeem.

Eerder voerden astronomen al studies uit met de Hubble- en Spitzer-ruimtetelescopen, maar daarbij gebruikten ze een andere techniek. Die eerdere studies toonden aan dat TRAPPIST-1b, de planeet in de binnenste baan rond de ster in het systeem, waarschijnlijk geen grote gezwollen atmosfeer heeft die voornamelijk uit waterstof bestaat. Misschien heeft ze wel een dichte atmosfeer, zoals de aarde die miljarden jaren geleden mogelijk ook had. Dat konden de onderzoekers nog niet uitsluiten.

Een planetair laboratorium

James Webb bekeek TRAPPIST-1 in middel-infrarood – straling met golflengten die twintig keer roder zijn dan het menselijk oog kan waarnemen. Bedoeling was om te kijken hoe die straling veranderde wanneer TRAPPIST-1b achter de ster bewoog. Door de helderheid van de ster en de planeet samen te vergelijken met die van alleen de ster konden de onderzoekers berekenen hoeveel straling van de planeet afkomstig was.

Het is niet verwonderlijk dat TRAPPIST-1b geen atmosfeer heeft. Ze is blootgesteld aan vier keer meer straling dan de aarde

Als TRAPPIST-1b een atmosfeer had, dan zou die de energie die ze van de ster absorbeert opnieuw laten circuleren. De planeet zou dan minder helder zijn dan wat Greene en zijn collega’s maten.

Het is niet verwonderlijk dat TRAPPIST-1b geen atmosfeer heeft. Ze is blootgesteld aan vier keer meer straling dan de aarde. Bovendien schieten vanuit het oppervlak van TRAPPIST-1 stellaire vlammen de ruimte in. De ster zendt ook straling uit. Allemaal niet echt bevorderlijk voor een atmosfeer.

Hoe dan ook willen astronomen die omstandigheden kennen. Rond koele, zwakke dwergsterren zoals TRAPPIST-1 draaien vaak planeten met vergelijkbare afmetingen als de aarde. En als we de planeten willen bestuderen, moeten we de ster zelf begrijpen, zegt Julien de Wit, die zich aan het MIT specialiseert in exoplaneten. ‘‘Ken uw ster’ moet altijd voor ‘ken uw planeten’ komen.’

Daarbij komt de James Webb goed van pas. ‘We moeten volop gebruik maken van de mogelijkheden van de telescoop’, zegt De Wit. ‘En astronomen moeten daarbij samenwerken. Anders zullen ze planetaire waarnemingen moeilijk kunnen duiden. De activiteit van de moederster kan die metingen immers vertekenen.’

Er zullen zeker meer ontdekkingen volgen. Andere onderzoeksteams hebben de James Webb-telescoop ook gebruikt om TRAPPIST-1b en andere planeten in het systeem te bestuderen. Ze keken al naar TRAPPIST-1c, een buurplaneet van 1b. Ook die planeet staat vrij dicht bij haar moederster, waardoor de telescoop haar gloed kan onderzoeken. Meer resultaten zitten eraan te komen.

Dit artikel is verschenen in Nature News. Vertaling door Eva Van Waetermeulen.

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven