Kan de aarde zonder de maan?

Kan de aarde zonder de maan?

Delen:

Wat zou er gebeuren met de aarde als de maan er plots niet meer zou zijn?

‘De maan stabiliseert de helling van de aardas. Die bedraagt ongeveer 23,5 graden. Zonder de maan zou de aardas veel meer schommelen. De aarde zou soms bijna rechtop kunnen staan en soms sterk kunnen kantelen. In het eerste geval zouden er geen seizoenen meer zijn, in het tweede zou het verschil tussen de seizoenen extremer worden. We stelden al vast dat dit op Mars het geval is. Wat nu de Noordpool op Mars is, lag vroeger ter hoogte van de evenaar en de huidige evenaar zal uiteindelijk terug Pool worden. Zo’n situatie op aarde zou in zekere zin de regelmaat waar het leven op steunt, verstoren. Of het leven dan niet mogelijk zou zijn? Dat kan ik niet zeggen.’

De maan zal niet blijven wegdrijven tot ze ontsnapt

‘Dat de maan weg is, zouden we ook merken aan de getijdenbeweging in oceanen. Zonder de maan zouden er nog steeds getijden zijn, maar veel zwakker, veroorzaakt door de zon. Getijden speelden vermoedelijk een rol in de evolutie van het leven, vooral bij de overgang van zee- naar landleven. Het leven is in de zee ontstaan. Het heeft zich daar eerst gedurende miljarden jaren ontwikkeld, en het heeft geduurd tot er voldoende zuurstof in de atmosfeer was om de ultraviolette straling van de zon tegen te houden. In de zee was dat geen probleem, op de continenten wel. Dat is een belangrijke fase voor ons geweest, want het stelde het leven in staat om het land te koloniseren. Op dat moment waren de getijdenkrachten veel groter. Dat heeft zeker een rol gespeeld, maar opnieuw kunnen we niet zeggen dat er zonder die getijdenwerking geen leven op land geweest zou zijn.’

Waar komt de maan vandaan?

‘De maan is vermoedelijk gelijktijdig met de aarde ontstaan, ongeveer 4,5 miljard jaar geleden, na een botsing tussen de jonge aarde en de oerplaneet Theia. Door de enorme impact werd een deel van de aardmantel en materiaal van Theia de ruimte in geslingerd. Het uitgestoten materiaal verzamelde zich in een baan rond de aarde en vormde een ronddraaiende schijf van gesteente en stof. Binnen een paar duizend jaar begonnen deze brokstukken samen te klonteren en vormden de maan. Door getijdenwerking verliest de aarde langzaam rotatie-energie aan de maan, waardoor de maan zich nog steeds elk jaar verder van de aarde verwijdert.’

Zal de maan dan ooit aan de aantrekkingskracht van de aarde ontsnappen?

‘Neen. De maan zal niet blijven wegdrijven tot ze ontsnapt. Op een gegeven moment bereikt ze een stabiele afstand en stopt ze met verder weggaan. Op een bepaald moment kan de maan wel zo ver van de aarde verwijderd zijn, dat andere krachten, zoals de zon, een rol gaan spelen. Het is voor Jupiter en Saturnus bijvoorbeeld makkelijker om meerdere manen te onderhouden omdat die planeten verder van de zon verwijderd zijn. Anderzijds, de tijd die de maan nodig zal hebben om zich zo ver van de aarde te verwijderen, is langer dan de verwachte levensduur van de aarde.’

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven