Oudste quasars ooit werpen nieuw licht op pril heelal

Oudste quasars ooit werpen nieuw licht op pril heelal

Delen:

Met hun immense ouderdom bieden quasars, heldere kernen van een ver verwijderd, actief sterrenstelsel, een venster op het jonge heelal kort na de oerknal. ‘Deze quasars, of beter gezegd QSOs – quasi stellar objects – produceren enorm veel licht, meer dan een triljard zonnen’, zegt professor Arjen van der Wel, sterrenkundige aan de Universiteit Gent en gespecialiseerd in de oorsprong van sterrenstelsels. ‘Het meest verbazingwekkende is echter dat al dat licht ontstaat in gebieden niet groter dan ons zonnestelsel, en rondom een superzwaar zwart gat.’ Hoe precies die zwarte gaten zo vroeg zo snel konden groeien, is een van de open vragen van de ruimtefysica.

De ouderdom van quasars wordt afgelezen uit de roodverschuiving. Dat is de mate waarin de golflengtes van het uitgezonden licht zijn ‘verschoven’ terwijl het heelal uitdijde. Je kan dat vergelijken met een soort dopplereffect. Vanop de aarde is het echter moeilijk om extreem oude quasars te detecteren. Daar heeft de Euclid-missie van de ESA (gelanceerd in 2023) inmiddels verandering in gebracht.

‘Kleuterheelal’

Wetenschappers van de universiteiten van Californië en Leiden hebben dankzij Euclid 31 oeroude quasars ontdekt. ‘De missie bewijst nu al dat er verrassend veel meer quasars zijn met een roodverschuiving van zeven en meer, wat wil zeggen dat ze al bestonden toen het heelal nog maar zevenhonderd miljoen jaar oud was, vijf procent van de huidige leeftijd.’ Twee daarvan zijn de oudste ooit ontdekt, en brengen ons terug naar 670 miljoen jaar na de oerknal. Het idee is om nog oudere quasars te vinden.

‘In dit ‘kleuterheelal’ is eigenlijk te weinig tijd verstreken om de superzware zwarte gaten te doen ontstaan. Het is alsof je een zaadje plant en een jaar later staat daar plots een grote boom. Dat maakt het moeilijker, maar ook spannender de oorzaken te vinden voor het snelle ontstaan van dat soort zwarte gaten. De onderzoekers zijn nu driftig op zoek naar verklaringen, de ene nog exotischer dan de andere’, besluit Van der Wel.

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

Een zonsverduistering is een zeldzaam, visueel indrukwekkend verschijnsel. In theorie is dit ook te zien vanuit andere planeten in ons zonnestelsel. Toch is het nergens zo perfect als hier op aarde.

Dit is een artikel van: The Conversation

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven