Vulkaanwereld

Vulkaanwereld

Delen:

Openingsbeeld © NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS/Kevin M. Gill

De explosie van de Marapi-vulkaan op Sumatra en de recente spleeteruptie op het IJslandse schiereiland Reykjanes haalden de krantenpagina's en de tv-journaals. Terecht natuurlijk: het ging om spectaculaire natuurverschijnselen die bovendien een grote impact hadden op de lokale bevolking. Maar dat zich op zo’n 600 miljoen kilometer afstand een surrealistische wereld bevindt waar continu krachtige vulkaanuitbarstingen plaatsvinden, lees je nergens.

Io, genoemd naar een van de geliefden van oppergod Zeus, is de binnenste grote maan van de reuzenplaneet Jupiter. Het rotsachtige hemellichaam is iets groter dan onze eigen maan. Maar terwijl de maan van de aarde een geologisch dode museumwereld is, vertoont Io de grootste vulkanische activiteit van alle hemellichamen in het zonnestelsel.

De zwavelvulkanen en lavameren op het oppervlak van Io werden eind jaren 1970 ontdekt door de Amerikaanse ruimtesonde Voyager 1, vlak nadat ze door planeetwetenschappers waren voorspeld. Berekeningen hadden namelijk uitgewezen dat het inwendige van Io verhit wordt door de sterke getijdenkrachten van Jupiter, met oppervlaktevulkanisme als gevolg. Latere foto’s van de ruimtesonde Galileo lieten zien dat overal op Io de sporen van vulkanisme te vinden zijn, inclusief talloze actieve vulkaanpluimen.

De hier getoonde foto is op 30 december gemaakt door de ruimtesonde Juno, die sinds 2016 in een langgerekte en sterk gehelde baan rond Jupiter draait. We kijken hier min of meer op de noordpool van Io – een gebied dat Galileo niet gedetailleerd kon vastleggen. De hoge vulkaantoppen in het midden van de foto, dicht bij de dag-nachtgrens, waren bijvoorbeeld nooit eerder gezien.

Wat verder opvalt is dat de nachthelft van de Jupitermaan, rechts op de foto, toch nog zwak verlicht wordt. Niet door de zon, maar door de reuzenplaneet zelf, op ruim 400.000 kilometer afstand.

Op het moment dat de foto werd gemaakt, bevond Juno zich op slechts 1.500 kilometer afstand van het Io-oppervlak. Op 3 februari 2024 vloog Juno opnieuw op kleine afstand langs de vulkaanmaan.

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven