Zijn dit de pluizigste planeten van het heelal?

Zijn dit de pluizigste planeten van het heelal?

Delen:

Beeld: De zonachtige ster TOI-791 en twee reuzenplaneten in de baan om hun ster. Bron: NASA/Daniel Rutter.

Twee reusachtige exoplaneten op ruim 1.100 lichtjaar van de aarde stellen astronomen voor een raadsel. De planeten, TOI-791 b en TOI-791 c, hebben ongeveer het formaat van Jupiter, maar behoren tot de minst dichte planeten die ooit zijn ontdekt. Hun dichtheden bedragen zo’n  0,038 en 0,047 gram per kubieke centimeter, lager dan die van een pluk suikerspin.

Veel gas

De ontdekking werd geleid door een internationaal team van onderzoekers geleid door de universiteit van Oxford.

Hoewel Jupiter zelf al grotendeels uit gas bestaat, is hij nog altijd 28 tot 35 keer dichter dan de nieuw ontdekte planeten. Wetenschappers vermoeden dat beide bestaan uit een relatief kleine vaste kern, omgeven door een enorme atmosfeer van waterstof en helium die het grootste deel van hun volume inneemt.

Super-puffs

Ze staan bekend als ‘super-puffs’: opgeblazen planeten die veel groter zijn dan hun massa doet vermoeden. Ze zijn uiterst zeldzaam, en het is nog uitzonderlijker om er twee in hetzelfde planetenstelsel aan te treffen.

Astronomen zijn het nog niet eens over hoe super-puff-planeten ontstaan. Een van de meest gangbare theorieën stelt dat ze gevormd werden in de koude buitengebieden van een protoplanetaire schijf. Dat is een roterende schijf van gas en stof rond een pas gevormde ster. Ze worden vaak omschreven als ‘bouwplaatsen van planeten’, omdat ze het ruwe materiaal bevatten waaruit gedurende miljoenen jaren planeten, manen, asteroïden en kometen zijn ontstaan. Op die manier zou helium en waterstof zich rond de jonge planeetkernen hebben kunnen verzamelen.

Om die theorie te toetsen, willen de onderzoekers het systeem verder bestuderen met de James Webb-ruimtetelescoop. Door de samenstelling van de atmosferen nauwkeurig te analyseren, hopen ze te achterhalen hoe deze kosmische ‘suikerspinnen’ hun enorme gasmantels kunnen behouden zonder dat die de ruimte in verdwijnen.

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven