Zonnevlammen zijn nog veel heter dan gedacht

Zonnevlammen zijn nog veel heter dan gedacht

Delen:

Zonnevlammen zijn krachtige uitbarstingen op het oppervlak van de zon, die ontstaan door het plotseling vrijkomen van de energie die wordt vastgehouden door magnetische velden. Bij zo’n uitbarsting kan de temperatuur in de buitenste atmosfeer van de zon lokaal oplopen tot meer dan tien miljoen graden. Het uitgestoten zonneplasma – een mengsel van ionen en elektronen – bereikt uiteindelijk ook onze planeet en beïnvloedt de aardatmosfeer.

Op basis van gegevens uit andere onderzoeksgebieden is het Schotse onderzoeksteam, onder leiding van Alexander Russell van de School of Mathematics and Statistics van St Andrews erachter gekomen dat de ionen in de zonnevlammen sterker worden verhit dan de elektronen. Ze zouden daarbij zelfs temperaturen van méér dan zestig miljoen graden kunnen bereiken.

‘We waren verrast door de recente ontdekking dat een proces dat magnetische reconnectie wordt genoemd ionen ruim zes keer zo sterk verhit als elektronen,’ aldus Russell. ‘Dit lijkt een universele wet te zijn die al was bevestigd in de directe omgeving van de aarde, de zonnewind en in computersimulaties. Maar niemand had nog een link gelegd tussen deze onderzoeken en de zonnevlammen.’

Superhete ionen

‘In de zonnefysica werd altijd aangenomen dat ionen en elektronen dezelfde temperatuur moeten hebben. Bij herberekeningen met actuele gegevens hebben we echter ontdekt dat hun temperaturen in bepaalde delen van zonnevlammen gedurende tientallen minuten kunnen verschillen, waardoor we ook superhete ionen in de berekeningen moeten betrekken.’

‘Bovendien’, voegt Russell eraan toe, ‘past de nieuwe ionentemperatuur goed bij de breedte van de spectraallijnen van zonnevlammen, wat mogelijk een astrofysisch vraagstuk oplost dat al bijna een halve eeuw bestaat.’

Als sinds de jaren 70 worstelen zonnefysici met de vraag waarom de spectraallijnen van zonnevlammen – heldere versterkingen van de zonnestraling bij specifieke ‘kleuren’ in het extreem-ultraviolet en in röntgenlicht, breder zijn dan verwacht. Tot nu toe werd de oorzaak daarvan gezocht bij turbulente bewegingen op de zon, maar het lijkt er nu op dat ook de hoge ionentemperatuur de verklaring kan zijn.

Delen:

Dit is een artikel van:

Alles over Sterrenkunde

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven