Zware zwarte gaten kunnen hun eigen maaltijd bereiden

Zware zwarte gaten kunnen hun eigen maaltijd bereiden

Delen:

Beeld: De Perseus-cluster en de Centaurus-cluster. Chandra-gegevens (blauw), tonen de röntgenstraling van filamenten van heet gas, gegevens van de Very Large Telescope (rood) tonen koelere filamenten.

Gegevens van NASA’s röntgen-ruimtetelescoop Chandra en de Europese Very Large Telescope (VLT) hebben nieuw bewijs geleverd dat uitbarstingen van zwarte gaten gas kunnen helpen afkoelen, zodat ze zichzelf daarmee kunnen voeden. De nieuwe bevinding is gebaseerd op waarnemingen van zeven clusters van sterrenstelsels.

In de centra van clusters van sterrenstelsels bevinden zich de allerzwaarste sterrenstelsels van het heelal. Deze kosmische samenscholingen herbergen enorme zwarte gaten met massa’s die uiteenlopen van miljoenen tot tientallen miljarden zonsmassa’s. De jets van deze zwarte gaten worden aangedreven door zwarte gaten die zich tegoed doen aan gas.

De nieuwe onderzoeksresultaten ondersteunen een model waarbij de uitbarstingen van zwarte gaten heet gas doen afkoelen en slanke filamenten van koeler gas vormen. Daarbij spelen ook turbulenties in het gas een belangrijke rol.

Nieuwe uitbarstingen

Volgens het model zou een deel van het warme gas in deze filamenten vervolgens naar de centra van de sterrenstelsels moeten stromen om de zwarte gaten te voeden, wat een uitbarsting veroorzaakt. De uitbarsting zorgt ervoor dat meer gas afkoelt en de zwarte gaten voedt, wat vervolgens weer tot volgende uitbarstingen leidt.

Het model voorspelt verder dat er een verband bestaat tussen de helderheid van filamenten van warm en heet gas in de centra van clusters van melkwegstelsels. Concreet betekent dit dat in gebieden waar het hete gas helderder is, het warme gas ook helderder zou moeten zijn. Het team van astronomen heeft dit verband nu voor het eerst ook echt waargenomen.

Het nieuwe resultaat geeft meer inzicht in de rol die de gasrijke filamenten spelen. Deze blijken niet alleen van belang te zijn voor het ‘voeden’ van de zwarte gaten, maar ook voor de vorming van nieuwe sterren.

Credit foto's: Röntgen: NASA/CXC/SAO/V. Olivares et al.; Optisch/Infrarood: DSS; H-alfa: CFHT/SITELLE; Beeldbewerking: NASA/CXC/SAO/N. Wolk

Delen:

Heelal en ruimtevaart

Ongrijpbare ruimtevaartuigen die satellieten achtervolgen, zouden een ruimteoorlog kunnen ontketenen – of juist helpen de vrede in de ruimte te bewaren.

Dit is een artikel van: Scientific American

Hoe vang je een deeltje uit het universum dat vrijwel overal moeiteloos doorheen raast? Het antwoord ligt op een van de meest gure plekken op aarde: de poolkappen. Gewapend met radioantennes trok ik naar de Groenlandse ijskap om onze nieuwste ijstelescoop scherp te stellen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

In het heelal speelt een sterrenorkest van ontelbare muzikanten kriskras door elkaar. Alleen kon nog niemand dit concert vastleggen. Als dat lukt, komen we meer te weten over waar sterren in het universum vandaan komen.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

De kleurrijke nevel in het midden van deze bijzondere fotocompositie is zo’n tienduizend jaar geleden ontstaan, toen een stervende ster zijn buitenste gaslagen de ruimte in blies.

Supernova’s laten sporen na op planeten en manen. Maar omdat de maanbodem continu wordt omgeploegd door meteorietinslagen, zijn wetenschappers dat spoor soms bijster. Een nieuw wiskundig model brengt orde in de chaos.

Bij ’s werelds grootste zoektocht naar donkere materie is een deeltje waargenomen dat niet verklaard kan worden.

Dit is een artikel van: Scientific American

Aanstaande zondag lanceert de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA een gloednieuwe ruimtetelescoop: de Nancy Grace Roman Space Telescope. Roman, zoals het instrument kortweg wordt genoemd, gaat de komende vijf jaar miljarden sterren en sterrenstelsels in kaart brengen en werpt hopelijk nieuw licht op donkere materie en donkere energie.

Een internationaal team heeft 31 van de oudste quasars ontdekt, een nieuw record. Twee daarvan zijn de oudste ooit waargenomen. Ze liggen op meer dan dertien miljard lichtjaar van ons af en ontstonden in de ‘kleutertijd’ van het heelal.

In de nacht van woensdag 12 op donderdag 13 augustus zijn met het blote oog tal van 'vallende sterren' te zien. Dan vindt het maximum plaats van de jaarlijkse meteorenzwerm de Perseïden.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven