Langs de kust groeit een soort (rood) zeewier, Gracilaria gracilis. Dit zeewier wil zich voortplanten, maar dat is niet zo makkelijk. De mannelijke cellen kunnen niet zwemmen en dus dachten wetenschappers lang dat het zeewier zijn cellen gewoon mee lieten drijven met de stroom, hopend om snel bij een vrouwtje terecht te komen. Maar niets is minder waar. De natuur blijft ons verbazen.
Pierre-Louis Crouan (1798-1871) & Hippolyte-Marie Crouan (1802-1871), Public domain, via Wikimedia Commons
Een wetenschapster uit Frankrijk ontdekte dat een klein zeediertje, Idotea balthica, het zeewier helpt bij de voortplanting. Deze diertjes lijken een beetje op pissebedden en kruipen over het zeewier. Als ze over een mannelijk stukje zeewier lopen, blijven er mannelijke cellen aan hun lichaam plakken. Wanneer ze daarna over een vrouwelijk stukje zeewier kruipen, brengen ze die cellen mee. Zo helpen ze het zeewier zich voort te planten. Dit is net zoals bijen stuifmeel van bloem naar bloem brengen.
Voor wat, hoort wat, dus krijgen de zeediertjes er ook iets voor terug. Ze gebruiken het zeewier als schuilplaats en eten de kleine algen die erop groeien. Zo helpen ze elkaar: het zeewier krijgt hulp bij de voortplanting en de diertjes krijgen een huis en eten. Dit heet mutualisme, wanneer dieren en planten elkaar helpen en daar beiden voordeel bij hebben.
Schrijf je in op onze nieuwsbrief
En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.