16 juli 1945 was een historische dag in de geschiedenis van de mensheid. In de woestijn van de Amerikaanse staat New Mexico vond toen de allereerste nucleaire explosie plaats. Trinity, een atoombom met een plutoniumlading, produceerde een explosie equivalent aan 21 kiloton TNT. Dat was genoeg om alles in de onmiddellijke omgeving – woestijnbodem maar ook asfalt, de toren waarop de bom stond en allerhande instrumenten en bekabeling – in een oogwenk te doen verdampen. De immense toename van temperatuur en druk, gevolgd door een al even snelle afname, deed een nieuw, glasachtig materiaal ontstaan: trinitiet. Daarin hebben fysici nu een nieuw kristal ontdekt, de microscopische structuur waarin bij vaste stoffen de samenstellende atomen geschikt zijn.
Het kristal bestaat uit silicium-, calcium-, koper- en ijzeratomen, zowel afkomstig van natuurlijke als kunstmatige bronnen. De siliciumatomen vormen een kooi waarin de calciumatomen opgesloten zitten, met hier en daar een koper- en een ijzeratoom. Zogeheten clathraten of ‘kooiverbindingen’ zijn erg zeldzaam in de natuur. Hier waren een enorme temperatuur en druk nodig om er een te vormen.
De fysici noemen het kristal een ‘mineralogische momentopname’: het is een product van de extreme omstandigheden die heersten in het hart van de kernexplosie.
Bron: University of Florence, Italië
Schrijf je in op onze nieuwsbrief
En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.