Botsende aardplaten kleuren diamant roze

Botsende aardplaten kleuren diamant roze

Delen:

Een van ’s werelds kostbaarste diamanten heeft een roze kleur. De edelsteen, liefst zestig karaat zwaar, tooide in 1959 de tiara van de vrouw van de sjah van Iran, tijdens hun koninklijke huwelijk. De diamant zou afkomstig zijn uit een mijn in India.

Hoe roze diamanten aan hun kleur geraken, is nog niet helemaal begrepen. Gewone, ‘witte’ diamanten ontstaan diep in de aardbodem, waar zuiver koolstof onder immense druk zich schikt in de typische kristalstructuur van diamant. Vervolgens is er nog een ander geologisch proces – een vulkaan bijvoorbeeld – nodig om de stenen dichter bij het aardoppervlak te brengen, waar ze kunnen worden ontgonnen. Maar bij zogeheten kleurdiamanten is er nog een extra stap nodig, die de stenen dus kleur geeft. Daarover circuleren verschillende hypotheses.

Nieuw onderzoek van Australische geologen lijkt een van deze hypotheses nu te bevestigen. Op basis van analyses van roze diamanten en van (ander) bodemmateriaal uit de Argyle-diamantmijn, gelegen in het noordwesten van Australië, komen ze tot de conclusie dat de extra stap in het kleuren van de diamanten in feite een tussenstap is. Alvast roze diamanten zouden hun kleur krijgen wanneer gewone diamanten opnieuw enorme drukkrachten te verwerken krijgen. Het gaat om krachten van aardplaten die tegen elkaar botsen en schuren. Pas daarna zouden de verkleurde diamanten hun reis aanvatten naar het aardoppervlak.

In de Argyle-mijn, die lange tijd de belangrijkste vindplaats was voor roze diamanten, konden de geologen twee van de drie stappen in de diamantvorming ook dateren. Ongeveer 1,8 miljard jaar geleden zouden bestaande diamanten in de diepe ondergrond er onder invloed van tektonische krachten roze zijn verkleurd. In die tijd botsten twee aardplaten er met elkaar, en vormden ze een continent. Toen dat 1,3 miljard jaar geleden opbrak, ontstond er ruimte voor de roze diamanten om naar boven te migreren.

Bron: Curtin University, Perth, Australië in Nature Communications

Delen:

Francis Halzen ontvangt de Nobelprijs voor Fysica 2026 voor zijn voortrekkersrol in het onderzoek naar hoog-energetische neutrino's met ijs. De fysicus werkt aan de University of Wisconsin, maar groeide op in België. Hij is de tweede Belg die de Nobelprijs voor Natuurkunde wint, na François Englert in 2013.

BlogNatuurwetenschappen

Er lag een krokodil in de kast

125 jaar geleden kocht de KU Leuven een collectie fossielen die ze nooit meer heeft bekeken. Voor het eerst is een groep studenten op zoek gegaan naar krokodilachtige botten. Zij vonden aanwijzingen voor Diplocynodon, de oudste alligatorachtige.

In de klas kun je het misschien verbieden. Toch blijkt het in de praktijk nog knap lastig om delen door nul altijd te vermijden.

Vorige week liet OpenAI weten dat zijn model een van de moeilijkste wiskundige problemen, het Navier-Stokesprobleem over vloeistofbewegingen, had opgelost. De claim moet nog bevestigd worden, maar welke doorbraak is de volgende? En wat betekent dat voor andere mysteries uit de wetenschap?

ColumnNatuurwetenschappen

De kracht van kruisbestuiving

Soms heeft een schilder een wiskundige nodig en soms heeft een wiskundige, zoals ik, een kunstenaar nodig om te zien hoe wonderlijk wiskunde voor niet-wiskundigen werkelijk is.

In China is barnsteen gevonden van maar liefst 385 miljoen jaar oud. Het stamt uit een tijd waarin insecten nog niet de grootste vijanden van planten waren.

Toen de Chicxulub-asteroïde 66 miljoen jaar geleden insloeg, was dat misschien nog maar het begin van de ramp. Nieuw onderzoek suggereert dat een wereldwijde stofdeken de hitte van de inslag vasthield en terugkaatste naar de aarde. Het gevolg? Wereldwijde natuurbranden die het einde van de dinosauriërs mogelijk al binnen enkele uren bezegelden.

ColumnNatuurwetenschappen

Bron van quantumkansen

Honderd zomers geleden deden kansen hun intrede in de quantummechanica. Dit gebeurde zonder veel fanfare: in een kort artikel van de theoretische fysicus Max Born uit Göttingen. Wetenschapsfilosoof Sylvia Wenackers schrijft over wat dit teweegbracht in de decennia daarna.

De ruimterots die 66 miljoen jaar geleden de dinosauriërs van de aardbodem veegde, blijkt veel zeldzamer te zijn dan gedacht. Onderzoekers identificeren haar als een uitzonderlijke meteorietsoort die nauwelijks op aarde gevonden wordt. Dat zet de deur open naar een nieuwe verklaring voor de massa-extinctie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven