De oplossing van het mysterie van de donkere materie ligt mogelijk vervat in… steen

De oplossing van het mysterie van de donkere materie ligt mogelijk vervat in… steen

Delen:

Om donkere materie – die nog nooit rechtstreeks is waargenomen – te helpen verklaren, hebben natuurkundigen alvast verschillende hypotheses uitgewerkt. Een van die theorieën stelt dat de mysterieuze materiesoort bestaat uit zogeheten wimps (weaky interactive massive particles). Die zouden enkel met de normale materie interageren via de zwakke kernkracht (die het betaverval regelt) en de zwaartekracht (die ten opzichte van de andere natuurkrachten extreem zwak is).

Naar wimps wordt al jaren gezocht, met detectors in laboratoria over de ganse wereld. Zonder resultaat. Doorgaans kijken de detectors gedurende jaren naar een groot volume van een materiaal met hoge dichtheid – in de hoop dat er tijdens die lange periode eens één wimp is dat op een atoom knalt en zo zijn aanwezigheid verraadt.

Een groep Poolse en Zweedse fysici¹ denken nu een vergelijkbare, maar iets kansrijkere methode gevonden te hebben om wimps te betrappen. Volgens hen laten wimps ook sporen na in oude gesteenten – als ze bestaan, natuurlijk, en als ze met het gesteentemateriaal interageren. Daarvoor hebben ze dan ettelijke miljarden jaren de tijd gehad. Maar bovenal: volgens de fysici zouden die interacties blijvende veranderingen veroorzaken in de kristalstructuur van het gesteente.

Helaas zijn er nog andere deeltjes die hun sporen achterlaten, denk maar aan kosmische straling en aan radioactieve deeltjes. Om met die ‘ruis’ komaf te maken, hebben de onderzoekers voorgesteld om in zeer diep gesteente te gaan kijken, tot wel tien kilometer onder het aardoppervlak. Daar zouden enkel wimps nog tot bij het gesteente geraken.

De vorsers hebben berekend dat ze met deze methode zowat honderd keer meer kans zouden maken om een wimp te observeren dan met de huidige detectors – wat nog altijd zeer weinig is, gezien de vruchteloze zoektocht tot nu toe. Benieuwd wanneer de eerste spade in de grond gaat.

Noten

  1. Patrick Stengel, Stockholm University, Zweden in Physical Review D

Delen:

Francis Halzen ontvangt de Nobelprijs voor Fysica 2026 voor zijn voortrekkersrol in het onderzoek naar hoog-energetische neutrino's met ijs. De fysicus werkt aan de University of Wisconsin, maar groeide op in België. Hij is de tweede Belg die de Nobelprijs voor Natuurkunde wint, na François Englert in 2013.

BlogNatuurwetenschappen

Er lag een krokodil in de kast

125 jaar geleden kocht de KU Leuven een collectie fossielen die ze nooit meer heeft bekeken. Voor het eerst is een groep studenten op zoek gegaan naar krokodilachtige botten. Zij vonden aanwijzingen voor Diplocynodon, de oudste alligatorachtige.

In de klas kun je het misschien verbieden. Toch blijkt het in de praktijk nog knap lastig om delen door nul altijd te vermijden.

Vorige week liet OpenAI weten dat zijn model een van de moeilijkste wiskundige problemen, het Navier-Stokesprobleem over vloeistofbewegingen, had opgelost. De claim moet nog bevestigd worden, maar welke doorbraak is de volgende? En wat betekent dat voor andere mysteries uit de wetenschap?

ColumnNatuurwetenschappen

De kracht van kruisbestuiving

Soms heeft een schilder een wiskundige nodig en soms heeft een wiskundige, zoals ik, een kunstenaar nodig om te zien hoe wonderlijk wiskunde voor niet-wiskundigen werkelijk is.

In China is barnsteen gevonden van maar liefst 385 miljoen jaar oud. Het stamt uit een tijd waarin insecten nog niet de grootste vijanden van planten waren.

Toen de Chicxulub-asteroïde 66 miljoen jaar geleden insloeg, was dat misschien nog maar het begin van de ramp. Nieuw onderzoek suggereert dat een wereldwijde stofdeken de hitte van de inslag vasthield en terugkaatste naar de aarde. Het gevolg? Wereldwijde natuurbranden die het einde van de dinosauriërs mogelijk al binnen enkele uren bezegelden.

ColumnNatuurwetenschappen

Bron van quantumkansen

Honderd zomers geleden deden kansen hun intrede in de quantummechanica. Dit gebeurde zonder veel fanfare: in een kort artikel van de theoretische fysicus Max Born uit Göttingen. Wetenschapsfilosoof Sylvia Wenackers schrijft over wat dit teweegbracht in de decennia daarna.

De ruimterots die 66 miljoen jaar geleden de dinosauriërs van de aardbodem veegde, blijkt veel zeldzamer te zijn dan gedacht. Onderzoekers identificeren haar als een uitzonderlijke meteorietsoort die nauwelijks op aarde gevonden wordt. Dat zet de deur open naar een nieuwe verklaring voor de massa-extinctie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven