El Niño bestond al ten tijde van supercontinent Pangea

El Niño bestond al ten tijde van supercontinent Pangea

Delen:

Beeld: Computersimulatie van supercontinent Pangea.

Om de twee tot zeven jaar warmt het water in de oostelijke Stille Oceaan – voor de kust van Peru en Ecuador – op onder invloed van veranderende windpatronen. Dat duurt gemiddeld een half jaar en de piek van die opwarming ligt meestal in december, vandaar dat dit weerfenomeen bekendstaat als El Niño, het kerstkindje. Het warme water verdampt sneller, waardoor er in Zuid-Amerika meer regen valt en er meer kans is op overstromingen. Aan de andere kant van de oceaan, in Zuidoost-Azië en Australië, leidt El Niño juist tot uitzonderlijke droogte – met alle gevolgen van dien. La Niña is de tegenhanger van El Niño en maakt deel uit van dezelfde cyclus, de El Niño-Southern Oscillation (ENSO). Die cyclus beïnvloedt het weer ook in andere continenten, al is het effect in Europa minimaal.

Hoe lang bestaat dit fenomeen al? Om die vraag te beantwoorden maakten Chinese onderzoekers¹ gebruik van klimaatmodellen van het IPCC, wiskundige simulaties die normaal gesproken worden ingezet om klimaatscenario’s in de toekomst te voorspellen. De wetenschappers onderzochten zo steeds een periode van tien miljoen jaar verder terug in de tijd.

Uit die simulaties bleek dat El Niño al minstens 250 miljoen jaar bestaat: in elke onderzochte periode namen ze het fenomeen waar. Dat is opmerkelijk, want zo lang geleden waren de huidige continenten nog met elkaar verbonden en vormden ze één supercontinent: Pangea. De schommelingen in watertemperatuur vonden toen plaats in de grote oceaan die Pangea omringde, genaamd Panthalassa. In sommige periodes waren de fluctuaties zelfs groter dan die vandaag zijn.

In de loop van die miljoenen jaren veranderde de sterkte van de zonnestraling, wisselde de CO2-concentratie in de atmosfeer en kwamen de continenten op andere plekken te liggen. Toch waren dat niet de belangrijkste variabelen die de sterkte van El Niño beïnvloedden. Die werd vooral bepaald door de temperatuur in de verschillende oceaanlagen en de oppervlaktewinden over de oceaan. Die twee factoren zijn dus ook cruciaal voor de toekomstvoorspelling van El Niño, benadrukken de onderzoekers.

Noten

  1. Universiteit van Peking, China

Delen:

Francis Halzen ontvangt de Nobelprijs voor Fysica 2026 voor zijn voortrekkersrol in het onderzoek naar hoog-energetische neutrino's met ijs. De fysicus werkt aan de University of Wisconsin, maar groeide op in België. Hij is de tweede Belg die de Nobelprijs voor Natuurkunde wint, na François Englert in 2013.

BlogNatuurwetenschappen

Er lag een krokodil in de kast

125 jaar geleden kocht de KU Leuven een collectie fossielen die ze nooit meer heeft bekeken. Voor het eerst is een groep studenten op zoek gegaan naar krokodilachtige botten. Zij vonden aanwijzingen voor Diplocynodon, de oudste alligatorachtige.

In de klas kun je het misschien verbieden. Toch blijkt het in de praktijk nog knap lastig om delen door nul altijd te vermijden.

Vorige week liet OpenAI weten dat zijn model een van de moeilijkste wiskundige problemen, het Navier-Stokesprobleem over vloeistofbewegingen, had opgelost. De claim moet nog bevestigd worden, maar welke doorbraak is de volgende? En wat betekent dat voor andere mysteries uit de wetenschap?

ColumnNatuurwetenschappen

De kracht van kruisbestuiving

Soms heeft een schilder een wiskundige nodig en soms heeft een wiskundige, zoals ik, een kunstenaar nodig om te zien hoe wonderlijk wiskunde voor niet-wiskundigen werkelijk is.

In China is barnsteen gevonden van maar liefst 385 miljoen jaar oud. Het stamt uit een tijd waarin insecten nog niet de grootste vijanden van planten waren.

Toen de Chicxulub-asteroïde 66 miljoen jaar geleden insloeg, was dat misschien nog maar het begin van de ramp. Nieuw onderzoek suggereert dat een wereldwijde stofdeken de hitte van de inslag vasthield en terugkaatste naar de aarde. Het gevolg? Wereldwijde natuurbranden die het einde van de dinosauriërs mogelijk al binnen enkele uren bezegelden.

ColumnNatuurwetenschappen

Bron van quantumkansen

Honderd zomers geleden deden kansen hun intrede in de quantummechanica. Dit gebeurde zonder veel fanfare: in een kort artikel van de theoretische fysicus Max Born uit Göttingen. Wetenschapsfilosoof Sylvia Wenackers schrijft over wat dit teweegbracht in de decennia daarna.

De ruimterots die 66 miljoen jaar geleden de dinosauriërs van de aardbodem veegde, blijkt veel zeldzamer te zijn dan gedacht. Onderzoekers identificeren haar als een uitzonderlijke meteorietsoort die nauwelijks op aarde gevonden wordt. Dat zet de deur open naar een nieuwe verklaring voor de massa-extinctie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven