Kwantumcomputer ‘rekent terug in de tijd’

Kwantumcomputer ‘rekent terug in de tijd’

Delen:

De tweede wet van de thermodynamica zegt dat eender welk systeem in de natuur steeds evolueert naar een staat van meer wanorde. Kijk maar naar de opening van een potje biljard. De witte bal tikt de rode ballen aan, waardoor de ordelijke schikking verdwijnt en de ballen alle kanten uitrollen. Op basis van die tweede wet stellen fysici – en andere wetenschappers – dat de pijl van de tijd maar in één richting wijst, namelijk die van toenemende wanorde.

Maar in de kwantummechanica kunnen materiedeeltjes wel terug in de tijd reizen, zij het heel kort (enkele tienden van een seconde). De golfvergelijking van Schrödinger, die zowel het gedrag van licht- als materiedeeltjes bepaalt, geeft als resultaat geen exacte waarden voor locaties en snelheden, maar waarschijnlijkheden als een ‘wolk’ in de tijdruimte rondom een deeltje meereist. De vergelijking sluit niet uit dat een stukje van deze wolk zich achter een vrij elektron bevindt dat doorheen de lege, interstellaire ruimte vliegt. Kortom, er is een zekere waarschijnlijkheid dat het elektron dus een stapje terug in de tijdruimte maakt.

Een team van Amerikaanse, Russische en Zwitserse fysici¹ heeft berekend hoe groot de kans is om zo’n elektron ‘in achteruit’ te betrappen. Die blijkt niet groot: je moet al een miljard vrije elektronen langer dan 13 miljard jaar – ongeveer de ouderdom van het universum – volgen om deze bijzondere deeltjestoestand waar te nemen.

Dat zit er dus niet in. Maar via een omweg hebben de onderzoekers het bijzondere fenomeen wel kunnen gadeslaan – en daarmee bewezen dat het niet alleen in theorie bestaat. Met een klein aantal qubits, de bouwstenen en rekeneenheden van de kwantumcomputer, realiseerden ze een overgang van wanorde naar orde, dus tegengesteld aan het normale verloop van de tijd. Ze brachten de mini-kwantumcomputer dus in een toestand van vóór de initiële begintoestand.

Volgens de onderzoekers kan het bizarre experiment zelfs praktisch nut hebben. Door qubits ‘terug te laten rekenen’ zouden ze rekenfouten en andere problemen in kwantumcomputers kunnen helpen oplossen.

Noten

  1. Gordey Lesovik, MIPT, Moskou in Scientific Reports

Delen:

Francis Halzen ontvangt de Nobelprijs voor Fysica 2026 voor zijn voortrekkersrol in het onderzoek naar hoog-energetische neutrino's met ijs. De fysicus werkt aan de University of Wisconsin, maar groeide op in België. Hij is de tweede Belg die de Nobelprijs voor Natuurkunde wint, na François Englert in 2013.

BlogNatuurwetenschappen

Er lag een krokodil in de kast

125 jaar geleden kocht de KU Leuven een collectie fossielen die ze nooit meer heeft bekeken. Voor het eerst is een groep studenten op zoek gegaan naar krokodilachtige botten. Zij vonden aanwijzingen voor Diplocynodon, de oudste alligatorachtige.

In de klas kun je het misschien verbieden. Toch blijkt het in de praktijk nog knap lastig om delen door nul altijd te vermijden.

Vorige week liet OpenAI weten dat zijn model een van de moeilijkste wiskundige problemen, het Navier-Stokesprobleem over vloeistofbewegingen, had opgelost. De claim moet nog bevestigd worden, maar welke doorbraak is de volgende? En wat betekent dat voor andere mysteries uit de wetenschap?

ColumnNatuurwetenschappen

De kracht van kruisbestuiving

Soms heeft een schilder een wiskundige nodig en soms heeft een wiskundige, zoals ik, een kunstenaar nodig om te zien hoe wonderlijk wiskunde voor niet-wiskundigen werkelijk is.

In China is barnsteen gevonden van maar liefst 385 miljoen jaar oud. Het stamt uit een tijd waarin insecten nog niet de grootste vijanden van planten waren.

Toen de Chicxulub-asteroïde 66 miljoen jaar geleden insloeg, was dat misschien nog maar het begin van de ramp. Nieuw onderzoek suggereert dat een wereldwijde stofdeken de hitte van de inslag vasthield en terugkaatste naar de aarde. Het gevolg? Wereldwijde natuurbranden die het einde van de dinosauriërs mogelijk al binnen enkele uren bezegelden.

ColumnNatuurwetenschappen

Bron van quantumkansen

Honderd zomers geleden deden kansen hun intrede in de quantummechanica. Dit gebeurde zonder veel fanfare: in een kort artikel van de theoretische fysicus Max Born uit Göttingen. Wetenschapsfilosoof Sylvia Wenackers schrijft over wat dit teweegbracht in de decennia daarna.

De ruimterots die 66 miljoen jaar geleden de dinosauriërs van de aardbodem veegde, blijkt veel zeldzamer te zijn dan gedacht. Onderzoekers identificeren haar als een uitzonderlijke meteorietsoort die nauwelijks op aarde gevonden wordt. Dat zet de deur open naar een nieuwe verklaring voor de massa-extinctie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven