Naar het einde

Naar het einde

Delen:

In een verhitte discussie beet Amerikaans snaartheoreticus Brian Greene een tv-presentator ooit toe dat hij niet meer dan een zak vol deeltjes was, onderworpen aan de wetten van de natuur. Greene haalt in zijn nieuwste boek de anekdote aan om zijn diepe reductionistische overtuiging te benadrukken: als we het gedrag van de fundamentele bestanddelen van het heelal volledig kennen, hebben we eindelijk een afgerond verhaal van de werkelijkheid, en dus ook van onszelf.

Zover zijn we nog niet. Vanaf de oerknal heeft alles in het universum de neiging om af te takelen, achteruit te gaan en te verkommeren. Greene voert de lezer mee van dat allereerste begin naar het absolute einde der tijden – zoals de titel van het boek luidt.

Twee fundamentele krachten bepalen de richting van alles wat is. Entropie, zoals vastgelegd in de tweede wet van de thermodynamica, verklaart de organisatie en neiging tot wanorde in grote verzamelingen van deeltjes. Het is evenzeer van toepassing bij de geur van versgebakken brood als de totstandkoming van sterren. De tweede is natuurlijke selectie, die de evolutie aanstuurt van zowel levende als niet-levende verzamelingen molecules. Door te reproduceren en muteren passen ze zich langzamerhand beter aan hun omgeving aan.

Greenes verhaal kronkelt van het elementairste deeltje naar ons bewustzijn, van het begin van het leven naar het ontstaan van taal en creativiteit. De eerste hoofdstukken, over entropie, de big bang en de kosmologische geschiedenis, vallen samen met zijn expertise. Deze delen zijn met veel zwier geschreven, welgekomen samenvattingen en cliffhangers incluis. In de delen over de geest, het bewustzijn of de creativiteit leunt hij op het werk van andere specialisten. Daar loopt het verhaal soms iets minder vlot.

Niettemin: dit boek is een must voor al wie antwoorden zoekt op de grote vragen – wie zijn we, waar komen we vandaan en waar gaan we naartoe? Ook al zijn we slechts een verzameling deeltjes, op weg naar…

Delen:

Francis Halzen ontvangt de Nobelprijs voor Fysica 2026 voor zijn voortrekkersrol in het onderzoek naar hoog-energetische neutrino's met ijs. De fysicus werkt aan de University of Wisconsin, maar groeide op in België. Hij is de tweede Belg die de Nobelprijs voor Natuurkunde wint, na François Englert in 2013.

BlogNatuurwetenschappen

Er lag een krokodil in de kast

125 jaar geleden kocht de KU Leuven een collectie fossielen die ze nooit meer heeft bekeken. Voor het eerst is een groep studenten op zoek gegaan naar krokodilachtige botten. Zij vonden aanwijzingen voor Diplocynodon, de oudste alligatorachtige.

In de klas kun je het misschien verbieden. Toch blijkt het in de praktijk nog knap lastig om delen door nul altijd te vermijden.

Vorige week liet OpenAI weten dat zijn model een van de moeilijkste wiskundige problemen, het Navier-Stokesprobleem over vloeistofbewegingen, had opgelost. De claim moet nog bevestigd worden, maar welke doorbraak is de volgende? En wat betekent dat voor andere mysteries uit de wetenschap?

ColumnNatuurwetenschappen

De kracht van kruisbestuiving

Soms heeft een schilder een wiskundige nodig en soms heeft een wiskundige, zoals ik, een kunstenaar nodig om te zien hoe wonderlijk wiskunde voor niet-wiskundigen werkelijk is.

In China is barnsteen gevonden van maar liefst 385 miljoen jaar oud. Het stamt uit een tijd waarin insecten nog niet de grootste vijanden van planten waren.

Toen de Chicxulub-asteroïde 66 miljoen jaar geleden insloeg, was dat misschien nog maar het begin van de ramp. Nieuw onderzoek suggereert dat een wereldwijde stofdeken de hitte van de inslag vasthield en terugkaatste naar de aarde. Het gevolg? Wereldwijde natuurbranden die het einde van de dinosauriërs mogelijk al binnen enkele uren bezegelden.

ColumnNatuurwetenschappen

Bron van quantumkansen

Honderd zomers geleden deden kansen hun intrede in de quantummechanica. Dit gebeurde zonder veel fanfare: in een kort artikel van de theoretische fysicus Max Born uit Göttingen. Wetenschapsfilosoof Sylvia Wenackers schrijft over wat dit teweegbracht in de decennia daarna.

De ruimterots die 66 miljoen jaar geleden de dinosauriërs van de aardbodem veegde, blijkt veel zeldzamer te zijn dan gedacht. Onderzoekers identificeren haar als een uitzonderlijke meteorietsoort die nauwelijks op aarde gevonden wordt. Dat zet de deur open naar een nieuwe verklaring voor de massa-extinctie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven