EOS wetenschap
Natuurwetenschappen

Taxonomen ontdekken nieuwe ondersoort van een van de grootste kevers ter wereld

Megasoma actaeon johannae, een van de grootste kevers ter wereld. (Foto: KBIN)

Delen:

Deze mysterieuze giga-kever werd pas recent beschreven door een van onze Citizen Science-collega’s. Geloof het of niet, de aarde verbergt nog heel wat geheimen!

Megasoma actaeon johannae is een ondersoort van een van de grootste keversoorten op aarde. De nieuwe ondersoort werd ontdekt en beschreven aan de hand van een exemplaar uit onze collecties. Wij bezitten dus het holotype (d.w.z. het referentiemodel) en ook talrijke paratypes van dit imposante schepsel!

Het holotype van Megasoma actaeon johannae, een van de grootste kevers ter wereld.

Olifantskever

Indrukwekkend is hij alleen al door zijn afmetingen. Zoals zijn naam aangeeft (Megasoma, in het Grieks letterlijk "met een groot lichaam"), is de Megasoma actaeon johannae met zijn 14cm een van de vijf grootste kevers ter wereld, samen met onder andere de Goliathkever (meer dan 11cm) en de Herculeskever (bijna 17cm). Megasoma’s worden in het Engels ook wel ‘elephant beetles’ (olifantskevers) genoemd, omdat ze zo groot en zwaar zijn: ze kunnen meer dan 150 gram wegen!

De mannelijke kevers zijn ook indrukwekkend door hun hoorn, die bijna 4 cm lang kan worden. Hiermee kunnen ze hun dominantie doen gelden als ze om vrouwtjes vechten. Ze kunnen er hun tegenstander zelfs mee optillen en neerslaan! Deze hoorn verklaart zijn tweede naam “actaeon”: in de mythologie werd Actaeon in een hert veranderd als straf voor het toekijken hoe Diana baadde, en kreeg zo horens. Z’n derde naam is opgedragen aan de vrouw van een van de wetenschappers die de kever heeft beschreven, Johanna.

Live fast, die young

Megasoma actaeon johannae komt vooral voor in Zuid-Amerika: in het noorden van Bolivia, Peru, Colombia, Ecuador... Maar als je er een tegenkomt, geen paniek! Ondanks z’n grootte en indrukwekkend voorkomen, voedt hij zich uitsluitend met rot fruit en sap.

De Megasoma actaeon johannae verschilt van zijn naaste neef, de Megasoma actaeon actaeon, omdat hij zelfs na zijn dood glanzend en zijdeachtig zwart blijft, in plaats van te verbleken. Hij leeft gemiddeld slechts 6 maanden in volwassen vorm (imago genoemd) na meer dan twee jaar als larve te hebben doorgebracht... live fast, die young!

Van Meenen, J., & Schouteet, T. (2018). A new subspecies and a new individual form of Megasoma Kirby, 1825 of Peru (Coleopteraé, Scarabaeidae, Dynastinae), Lambillionea, CXVIII(2):125-138.

Delen:

Dit is een artikel van:

KBIN

Natuurwetenschappen

Francis Halzen ontvangt de Nobelprijs voor Fysica 2026 voor zijn voortrekkersrol in het onderzoek naar hoog-energetische neutrino's met ijs. De fysicus werkt aan de University of Wisconsin, maar groeide op in België. Hij is de tweede Belg die de Nobelprijs voor Natuurkunde wint, na François Englert in 2013.

BlogNatuurwetenschappen

Er lag een krokodil in de kast

125 jaar geleden kocht de KU Leuven een collectie fossielen die ze nooit meer heeft bekeken. Voor het eerst is een groep studenten op zoek gegaan naar krokodilachtige botten. Zij vonden aanwijzingen voor Diplocynodon, de oudste alligatorachtige.

In de klas kun je het misschien verbieden. Toch blijkt het in de praktijk nog knap lastig om delen door nul altijd te vermijden.

Vorige week liet OpenAI weten dat zijn model een van de moeilijkste wiskundige problemen, het Navier-Stokesprobleem over vloeistofbewegingen, had opgelost. De claim moet nog bevestigd worden, maar welke doorbraak is de volgende? En wat betekent dat voor andere mysteries uit de wetenschap?

ColumnNatuurwetenschappen

De kracht van kruisbestuiving

Soms heeft een schilder een wiskundige nodig en soms heeft een wiskundige, zoals ik, een kunstenaar nodig om te zien hoe wonderlijk wiskunde voor niet-wiskundigen werkelijk is.

In China is barnsteen gevonden van maar liefst 385 miljoen jaar oud. Het stamt uit een tijd waarin insecten nog niet de grootste vijanden van planten waren.

Toen de Chicxulub-asteroïde 66 miljoen jaar geleden insloeg, was dat misschien nog maar het begin van de ramp. Nieuw onderzoek suggereert dat een wereldwijde stofdeken de hitte van de inslag vasthield en terugkaatste naar de aarde. Het gevolg? Wereldwijde natuurbranden die het einde van de dinosauriërs mogelijk al binnen enkele uren bezegelden.

ColumnNatuurwetenschappen

Bron van quantumkansen

Honderd zomers geleden deden kansen hun intrede in de quantummechanica. Dit gebeurde zonder veel fanfare: in een kort artikel van de theoretische fysicus Max Born uit Göttingen. Wetenschapsfilosoof Sylvia Wenackers schrijft over wat dit teweegbracht in de decennia daarna.

De ruimterots die 66 miljoen jaar geleden de dinosauriërs van de aardbodem veegde, blijkt veel zeldzamer te zijn dan gedacht. Onderzoekers identificeren haar als een uitzonderlijke meteorietsoort die nauwelijks op aarde gevonden wordt. Dat zet de deur open naar een nieuwe verklaring voor de massa-extinctie.

Meer over Natuurwetenschappen

Schrijf je in op onze nieuwsbrief

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven