Uil ontdekt die 55 miljoen jaar geleden als een havik joeg

Vergelijking van het skelet van Primoptynx poliotauros naast dat van een sneeuwuil (Bubo scandiacus) (c) Sven Tränkner & Gerald

Delen:

‘Uilen doden vandaag met hun bek’, zegt paleontoloog Thierry Smith (KBIN), die het goed bewaarde skelet uit Wyoming (VS) mee bestudeerde. Primoptynx poliotauros is een nieuwe soort en een nieuw geslacht.

Het skelet dat dertig jaar geleden door Amerikaanse paleontologen is opgegraven in Bighorn Basin in Wyoming, is een van de meest complete fossiele uilen uit het paleogeen, het geologische tijdperk na het uitsterven van de niet-vliegende dinosauriërs 66 miljoen jaar geleden. Het fossiel waarvan behalve de schedel de belangrijkste botten bewaard zijn, is 54,5 tot 55 miljoen jaar oud (vroege eoceen).

We gebruiken marketingcookies om deze website optimaal te laten werken. Accepteer deze cookies om verder te gaan.

Ongelijke tenen

Primoptynx poliotauros was zo’n 50 centimeter groot – vergelijkbaar met Hedwig, de sneeuwuil van Harry Potter – en behoort tot een uitgestorven groep uilen. ‘Zijn poten zijn anders dan die van de huidige uilen’, zegt paleontoloog Thierry Smith van het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen (KBIN), co-auteur van de studie samen met Gerald Mayr van het Senckenberg Research Institute in Frankfurt en Philip Gingerich van de Universiteit van Michigan. ‘Uilen vandaag hebben vier tenen met klauwen van gelijke lengte, waarmee ze relatief kleine prooien vangen, en doden met hun bek. Primoptynx heeft een langere eerste en tweede teen, zoals bij havikachtigen. Die meer ontwikkelde tenen gebruiken ze om grotere prooien neer te halen en die te doorboren met hun klauwen. Primoptynx was dus een uil die met zijn poten doodde zoals een havik, waardoor ook middelgrote zoogdieren ten prooi vielen.’

Vergelijking van de poten van Primoptynx poliotaurus met die van de kerkuil en de sneeuwuil (c) Sven Tränkner & Gerald Mayr

Dit fossiel toont aan - samen met andere vondsten - dat er tijdens het vroege eoceen al veel uilensoorten waren, van uiteenlopende groottes, die verschillende ecologische niches innamen. Het succes van de uilen loopt parallel met dat van de zoogdieren, die na het uitsterven van de dinosauriërs enorm divers werden. Dat Primoptynx poliotauros en andere proto-uilen later uitstierven, is mogelijk toe te schrijven aan de opkomst van dagroofvogels vanaf het late eoceen.

De studie is gepubliceerd in Journal of Vertebrate Paleontology.

Delen:

Dit is een artikel van:

KBIN

Francis Halzen ontvangt de Nobelprijs voor Fysica 2026 voor zijn voortrekkersrol in het onderzoek naar hoog-energetische neutrino's met ijs. De fysicus werkt aan de University of Wisconsin, maar groeide op in België. Hij is de tweede Belg die de Nobelprijs voor Natuurkunde wint, na François Englert in 2013.

BlogNatuurwetenschappen

Er lag een krokodil in de kast

125 jaar geleden kocht de KU Leuven een collectie fossielen die ze nooit meer heeft bekeken. Voor het eerst is een groep studenten op zoek gegaan naar krokodilachtige botten. Zij vonden aanwijzingen voor Diplocynodon, de oudste alligatorachtige.

In de klas kun je het misschien verbieden. Toch blijkt het in de praktijk nog knap lastig om delen door nul altijd te vermijden.

Vorige week liet OpenAI weten dat zijn model een van de moeilijkste wiskundige problemen, het Navier-Stokesprobleem over vloeistofbewegingen, had opgelost. De claim moet nog bevestigd worden, maar welke doorbraak is de volgende? En wat betekent dat voor andere mysteries uit de wetenschap?

ColumnNatuurwetenschappen

De kracht van kruisbestuiving

Soms heeft een schilder een wiskundige nodig en soms heeft een wiskundige, zoals ik, een kunstenaar nodig om te zien hoe wonderlijk wiskunde voor niet-wiskundigen werkelijk is.

In China is barnsteen gevonden van maar liefst 385 miljoen jaar oud. Het stamt uit een tijd waarin insecten nog niet de grootste vijanden van planten waren.

Toen de Chicxulub-asteroïde 66 miljoen jaar geleden insloeg, was dat misschien nog maar het begin van de ramp. Nieuw onderzoek suggereert dat een wereldwijde stofdeken de hitte van de inslag vasthield en terugkaatste naar de aarde. Het gevolg? Wereldwijde natuurbranden die het einde van de dinosauriërs mogelijk al binnen enkele uren bezegelden.

ColumnNatuurwetenschappen

Bron van quantumkansen

Honderd zomers geleden deden kansen hun intrede in de quantummechanica. Dit gebeurde zonder veel fanfare: in een kort artikel van de theoretische fysicus Max Born uit Göttingen. Wetenschapsfilosoof Sylvia Wenackers schrijft over wat dit teweegbracht in de decennia daarna.

De ruimterots die 66 miljoen jaar geleden de dinosauriërs van de aardbodem veegde, blijkt veel zeldzamer te zijn dan gedacht. Onderzoekers identificeren haar als een uitzonderlijke meteorietsoort die nauwelijks op aarde gevonden wordt. Dat zet de deur open naar een nieuwe verklaring voor de massa-extinctie.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven