Er bestaat geen standaard opvoeding die bij elk kind past, schrijft deze pedagoog

Er bestaat geen standaard opvoeding die bij elk kind past, schrijft deze pedagoog

Delen:

Jonge ouders hebben heel wat twijfels, en daar spelen opvoedboeken gretig op in. Daar wil Noens expliciet niet aan meedoen. Ouders hebben minder invloed dan ze denken, schrijft hij, en er bestaat geen standaard opvoeding die bij elk kind past. Volg je intuïtie, laat je kind los en choose your battles, raadt hij aan. Het is niet erg als je eens niet consequent bent.

Over de tik is hij duidelijk: ja, die kan een negatieve impact hebben op het zelfbeeld, de ontwikkeling en angsten van kinderen. Hem verbieden is de logica zelve, maar dan vooral omdat hij ingaat tegen de rechten van de mens op geweldloosheid – en kinderen zijn toch ook mensen? Daarbij is het niet de bedoeling ouders voor de rechter te slepen. We moeten hen laten nadenken over hoe ze opvoeden. ‘De pedagogische tik zonder meer veroordelen als ‘slecht’ ouderschap is moreel makkelijk, maar getuigt van weinig inlevingsvermogen.’ Dat laatste heeft Noens, vader van vier jonge kinderen, zeker genoeg. De pedagoog is niet tegen straffen an sich – zijn visie gaat in tegen de hype van het mild opvoeden. Je moet je kind leren een aangename volwassene te worden, stelt hij. En dat lukt niet zonder weerstand te bieden aan zijn willetje.

Denk niet dat je met Mogen we nog wel straffen? een vlot leesbaar zelfhulpboek in handen hebt. Het is een instrument van reflectie, waarbij Noens de namen van grote filosofen niet schuwt. Ook de vele koppeltekens (‘uit-beeldt’, ‘ont-trekken’) dragen niet bij aan de begrijpelijkheid van zijn verhaal. Maar het boek biedt een interessant perspectief dat je doet inzien dat opvoeding verder gaat dan het stimuleren van de ontwikkeling van je kind. Je leert je kind mens te worden tussen de mensen.

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven