Harde docu toont hoe oudere gevangenen wegkwijnen in de cel

Harde docu toont hoe oudere gevangenen wegkwijnen in de cel

Delen:

De docu vangt aan met een veelzeggend citaat uit de roman Aantekeningen uit het dodenhuis van de Russische schrijver Fjodor Dostojevski: ‘De mate van beschaving in een samenleving kan worden beoordeeld door haar gevangenissen te betreden.’ Dat is precies zijn wat regisseur Stijn Geenen deed voor deze confronterende documentaire. Hij trad binnen en volgde gedurende een jaar de gedetineerden en verzorgers van een speciale afdeling in de gevangenis van Merksplas.

In die vleugel verblijven oudere bewoners die speciale zorg nodig hebben. Velen van hen zitten al ettelijke jaren achter tralies en zijn intussen bedlegerig, kunnen nauwelijks nog praten, kampen met incontinentie en hebben mentale aandoeningen zoals dementie. Ze horen eigenlijk niet thuis in een gevangenis maar hebben in de meeste gevallen geen uitzicht op vrijlating.

Bovendien is de afdeling zwaar onderbemand. Er is maar een handvol personeelsleden, die alle zorgtaken op zich moeten nemen terwijl ze er stilaan ook zelf fysiek en mentaal onderdoor gaan. Verder is de infrastructuur sterk verouderd en krijgt de afdeling – en de hele gevangenis van Merksplas – te weinig werkingsmiddelen. Voor het personeel is het roeien met de riemen die ze hebben. Tekenend is de scène waarin een schoonmaker een badkamer poetst en daarbij een vodje in het rioolputje duwt tegen de geur. Symbolischer kan haast niet.

Het helpt niet dat de buitenwereld amper weet heeft van het bestaan van deze afdeling en haar bewoners. ‘De vergeetput’, zo luidt de bittere bijnaam van de plek. Juist daarom is het zo waardevol dat Geenen, die ook zelf een week lang het personeel hielp met de zorgtaken, deze film maakt. Hij geeft een gezicht aan gevangenen van wie de straf verergert met de tijd. Hun situatie grenst aan het mensonwaardige. Want hoewel sommigen van hen ooit zware misdrijven begingen, blijven ze in de eerste plaats mensen, die een waardige behandeling verdienen en niet deze vergeetput.

Vanaf 13 mei in de bioscoop, via Dalton Distribution.
In september wordt de film ook uitgezonden op Canvas.

We gebruiken marketingcookies om deze website optimaal te laten werken. Accepteer deze cookies om verder te gaan.

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven