Kouder klimaat, complexere samenlevingen

Kouder klimaat, complexere samenlevingen

Delen:

Gouden stompneusapen die leven in een kouder klimaat houden hun jong dichter bij zich. Credit: Guanlai Ouyang

Slankapen (Colobinae), een van de twee families apen van de Oude Wereld (Cercopithecidae), leven in Azië in zowel tropische en subtropische regio's, als in koudere streken. In warme gebieden houden ze er een eenvoudige sociale structuur op na. Ze leven daar in een klein groepje dat bestaat uit een mannelijke aap samen met een paar vrouwelijke apen. Soorten uit streken met een minder gunstig klimaat leven in grotere groepen met een gelaagde, complexere sociale structuur.

Die grotere sociale complexiteit moet dus een aanpassing geweest zijn aan een harder klimaat. Om uit te zoeken hoe die evolutie zich ontvouwde, legde een groep internationale onderzoekers data uit gedragsonderzoek, genetica en paleobiologie bij elkaar.

Op basis daarvan kwam een nieuwe stamboom van de Aziatische slankapen tot stand, vertelt evolutionair antropoloog Kit Opie, verbonden aan de Universiteit van Bristol. 'Het onderzoek¹ liet ons toe de stamboom van de 55 gekende soorten te hertekenen. In combinatie met inzichten in het sociale gedrag van soorten, konden we een model schetsen dat de evolutie van het sociale gedrag van de apen gedurende de laatste zeven miljoen jaar in kaart brengt. In regio's met een kouder, harder klimaat ontstonden grotere, meerlagige sociale structuren. Die grotere complexiteit moet een manier geweest zijn om in een meer vijandig klimaat te overleven. De vraag was hoe die sociale structuren tot stand zijn gekomen.'

Langere zoogperiode, minder agressie

Om het verband tussen klimaat en meer complexe sociale structuren te verklaren, keken de onderzoekers naar verschillen in het genoom van Aziatische slankapen. 'Op basis van de evolutionaire geschiedenis van slankapen deelden we de verschillende sociale systemen op in vier types met een stijgende mate van complexiteit. Vervolgens keken we naar verschillen in het genoom van apen uit die vier types samenlevingen.'

'We analyseerden een hele reeks genen die gedrag beïnvloeden. Wat erbovenuit stak, waren de verschillen in de genen die coderen voor hormonale routes. Dat zijn ‘wegen’ die hormonen als signaalstoffen afleggen in het lichaam. Bij apen in kouder klimaat verlopen die routes voor dopamine en oxytocine, hormonen die moederlijk gedrag beïnvloeden, efficiënter. Vrouwelijke apen met die efficiëntere hormonale routes zogen langer en houden hun kind dichter bij zich. Dat komt de overlevingskansen van pasgeboren slankapen in een kouder klimaat ten goede.'

Credit: Guanlai Ouyang

Meer efficiënte hormonale routes voor dopamine en oxytocine hebben nog meer consequenties. 'Die efficiëntere routes ontstonden als een evolutionaire manier om de overlevingskansen van jonge apen te vergroten,' verduidelijkt Opie. 'Maar het heeft ook een impact op het gedrag van volwassen apen. Zowel vrouwelijke als mannelijke apen gedragen zich minder competitief, minder agressief, en vertonen meer verbondenheid met elkaar. Die veranderingen in sociaal gedrag, een neveneffect van een evolutionaire aanpassing aan een kouder klimaat, openden de mogelijkheid voor meer complexe sociale structuren om zich te ontwikkelen.'

De link tussen genetische veranderingen als evolutionaire aanpassingen aan het klimaat en sociale structuren is nieuw. Vallen hieruit lessen te trekken over de evolutie van de mens? 'Een open vraag', aldus Opie. 'Misschien kan deze aanpak ons wel iets leren over de genetische diversiteit achter het ontstaan van monogamie. Maar we zitten niet in dezelfde uitgangspositie als bij Aziatische slankapen. Daarvan kennen we 55 soorten, terwijl de mens geen levende verwanten meer heeft. Dat maakt vergelijken moeilijker.'

Hoelang bestaan apen al?

Delen:

Mensen met een verslaving die rondzwerven op straten en pleinen en slapen in het park. Ze lijken met steed smeer te zijn. Klopt dat? En: hoe kun je mensen met complexe problematiek het beste helpen? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan Luna Van Suetendael.

Hoe kunnen kleuterleerkrachten de taalontwikkeling van jonge kinderen stimuleren? En welke rol spelen dagelijkse interacties daarin? Je leest het in deze blog van Saskia Bruyninckx.

Dit is een artikel van: OpgroeienBlog

Steeds meer scholen experimenteren met beweging tijdens de schooldag: een korte beweegpauze tussen twee lessen, of beweging tijdens de lesuren. Maar is dat wel efficiënt? Het antwoord uit de wetenschap is genuanceerd: beweging biedt vele kansen, mits het doordacht geïmplementeerd wordt.

Wat als je kind vaak druk, boos, stil of gevoelig is? Het heeft niet gewoon een slechte dag, maar het is zo, elke dag. Onder ouders aan de schoolpoort hoor je dan al snel: dat kind heeft een diagnose nodig. Maar klopt dat wel? Eos-redacteur Kim Verhaeghe vraagt het aan Liesbeth Gijsel, hoofdredacteur van Eos Psyche&Brein en auteur van het boek 'Druk, stil, gevoelig?'

Het gaat niet goed met jongeren. Ze hebben last van angsten, depressieve gevoelens en slaapproblemen. Komt dat door de smartphone en sociale media? Liesbeth Gijsel (Eos Wetenschap) vraagt het aan psycholoog Ernst Koster (UGent).

Een begroting opmaken lijkt tegenwoordig enkel te lukken als je meerdere dagen achter elkaar doorwerkt tot in de vroege uurtjes. Is dit echt een succesvolle manier van werken? En kunnen we de uiteindelijke beslissingen die genomen zijn vertrouwen, gezien het feit dat ze genomen zijn onder invloed van aanzienlijke mentale vermoeidheid en slaapgebrek?

Een op de vier jonge nieuwkomers voelt zich vaak of altijd eenzaam. Dat is twee tot drie keer vaker dan leeftijdsgenoten zonder migratieachtergrond. Toch ziet bijna niemand het. Zelfs leerkrachten en medeleerlingen zijn verrast door hoe groot en veelvoorkomend die eenzaamheid is.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

Theezetten lijkt vanzelfsprekend, maar weinig mensen kunnen vertellen hoe de waterkoker er exact uitziet of gebruikt wordt. Op het werk mijn vingers verbranden was een uitnodiging om daar eens dieper over na te denken.

Een architect ontwerpt gebouwen, toch? Dat niet alleen. Een architect kan ook mensen helpen om hun verlies een plaats te geven. Zo ontstaan persoonlijke herdenkingsplekken die betekenisvol blijven, ook al worden deze nooit gebouwd.

Dit is een artikel van: Vlaamse PhD Cup

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven