De engerling is niet geliefd bij mensen die hun gazon zo strak en groen willen hebben dat het op een Pantone-kleurenkaart past. Maar laat ze leven en ze groeien van iets wat lijkt op een rauwe croissant uit tot een indrukwekkende kever.

Het heeft zestien afleveringen geduurd, maar nu pas besef ik dat de naamgever van deze rubriek nog niet aan bod is gekomen: de eend, of preciezer: de lelijke eend. Maar wie krijgt de eer?

Als ik op het internet zoek naar ‘garnaal’, dan krijg ik geen biologieles, maar een eindeloos buffet aan recepten. Het lijkt wel alsof de natuurlijke habitat van de grijze garnaal (Crangon crangon) niet de Noordzee is, maar een uitgeholde tomaat.

Eén vergeten banaan en je hebt het zitten: fruitvliegen. Mep er eentje dood en er komen er vier in de plaats. Mep er vier dood en morgen staan ze je met zestien uit te lachen. Het is onversneden Hitchcock in de fruitmand. Toch wil ik je vragen om ook dit lelijke eendje in haar dieprode ogen te kijken.

Nachtvlinders hebben niet bepaald het positieve imago van hun flamboyante vrienden die overdag vliegen. Onterecht. Hoog tijd om de mot van zijn mottige imago te verlossen.

Er is nu werkelijk niets interessants aan straatgras, misschien wel het saaiste en lelijkste plantje ter wereld.

We walgen van pissebedden, maar dat imago is totaal verkeerd. Buiten zijn ze onmisbaar, binnen leiden ze je naar verborgen vochtproblemen. Het zijn de beste moeders onder de ongewervelden. En ze smaken naar kreeft.

Ondanks hun bondgenootschap met bladluizen, en hun vervelende neiging om terrastegels uit hun voegen te graven, zijn mieren onmisbaar in een gezonde tuin.

De aalscholver wordt vaak uitgemaakt voor visdief. Ligt zijn uiterlijk aan de basis van die onterechte reputatie?

Darwins oproep om regenwormen meer te waarderen ligt bijna tweehonderd jaar achter ons, maar nog steeds onderschatten we dit ogenschijnlijk banale diertje.

Brandnetelkapje, brandnetelsnuituil, brandnetelgoudhaantje, groene brandnetelsnuittor en brandnetelbladluis. Het is maar een greep uit de vele insecten die hun naam en bestaan te danken hebben aan de grote brandnetel (Urtica dioica).

Onze relatie met de muis is dubbel. Het scharrelende kabelknagertje is een plaag die we soms op gruwelijke wijze bestrijden, maar tegelijk is het een wezen waar we ontzettend veel aan te danken hebben.

Kauwen kiezen doelgericht vrienden die hen iets opleveren, maar blijven trouw aan hun familie, zelfs wanneer die hun kansen schaden.

De mol is niet bepaald populair bij tuineigenaars. Hij maakt hoopjes, en dus moet hij dood. Als je wat dieper graaft in het leven van dit raadselachtige diertje, ontdek je nochtans veel bijzondere dingen.

Van een afstand lijken de mossen die groeien op onze muren, dakpannen en stoeptegels vooral op hoopjes vuil die je te lijf moet gaan met een hogedrukreiniger of bleekmiddelen. Maar zoals zo vaak verandert je blik als je de tijd neemt om dichterbij te gaan.

Zilvermeeuwen zijn luidruchtig, gulzig en gemeen. Ze hebben jou, en dan vooral je ijsje, kibbelingen of frieten, voortdurend in de gaten. Ze slaan genadeloos toe, liefst nog bij een weerloze kleuter. De meeuw zal nooit een publieksprijs winnen, maar achter zijn schijnbaar achterbakse karakter schuilt een intelligente en zorgzame vogel.

Ze eten je sla. Ze onthoofden je dahlia’s. En ze zien er afstotelijk uit met hun slijmerige, drolvormige lijf. Toch zijn het bijzondere beestjes, met een bizar seksleven. 'Slakken hebben een speciaal orgaan waarin ze sperma kunnen verteren.'

Zoals alle ouders struikelen ook mijn vrouw Charlotte en ik wel eens over opvoedkundige keuzes. De grootste strijd draait bij ons niet om schermtijd, snoep of bedtijd. Nee, ons grootste twistpunt is... de paardenbloem (Taraxacum).

De houtduif is overal: in de stad, op het platteland en in het bos. Het is een vogel die je honderden keren ziet, maar nooit echt opmerkt.