Een kier in een ondoordringbaar pantser

Een kier in een ondoordringbaar pantser

Delen:

Onderzoekers van het University College London maakten de scherpste beelden ooit van levende bacteriën. Ze onthullen dat ze een ingewikkelder architectuur hebben dan tot nu toe werd gedacht. En mogelijk een achilleshiel.

Tot voor kort was het onduidelijk hoe het buitenmembraan van zogeheten gramnegatieve bacteriën in elkaar zit. Behalve dan dat de celwand uit twee lagen bestaat, terwijl die bij grampositieve één dikke laag vormt.

Om de bouw van de celwand beter te begrijpen, streken onderzoekers met een microscopisch kleine naald over het oppervlak van levende E. coli-bacteriën. Aangezien de punt van de naald slechts enkele nanometer breed was, konden ze de moleculaire structuren aan het oppervlak zichtbaar maken.

Uit de beelden blijkt dat het buitenmembraan van bacteriën vol zit met microscopisch kleine gaatjes. Die zijn gevormd door eiwitten. Ze laten voedingsstoffen door en houden giftige stoffen tegen.

Vlekken

Verrassend genoeg brengen de beelden ook veel vlekken aan het licht die geen eiwitten bevatten maar glycolipiden. Dat zijn molecules met suikerhoudende ketens. Soms zijn delen van het buitenmembraan binnenstebuiten gekeerd, door mutaties. Het membraan vertoont dan puistachtige vlekken. Dat betekent dat er in het pantser van gramnegatieve bacteriën kieren zitten. Het membraan blijkt dus niet overal even moeilijk te doorbreken.

Wetenschappers waren er tot nu toe van overtuigd dat het taaie buitenmembraan van gramnegatieve bacteriën verhindert dat bepaalde geneesmiddelen en antibiotica de cel binnendringen. Ze zagen de resistentie van deze bacteriën, zoals Salmonella en E. coli, dan ook als een grotere bedreiging dan die van grampositieve bacteriën, zoals S. aureus. Maar de beelden laten vermoeden dat de bacteriën zwakke plekken hebben, waardoor ze mogelijk wel gevoelig zijn voor anti­biotica.

Bron: University College London, Verenigd Koninkrijk

Delen:

De milieu-impact van medisch afval en hygiëneproducten als luiers is enorm.

Dieren passen zich evolutionair aan onze ‘natuurlijke’ habitat aan: de stad! Ook in Vlaamse vijvers vinden we bewijs voor evolutie in waterjuffers en hun prooi de watervlo. De stadswatervlo blijkt daardoor allesbehalve een makkelijke hap. Niet omdat de stadswaterjuffer minder goed jaagt, maar omdat haar prooi de stadswatervlo zelf veranderd is.

Dat geldt ook voor grote honden. Het snellere verouderingsproces valt af te lezen in hun epigenetisch profiel. De reden achter dit snellere verouderingsproces is minder duidelijk.

Sorteren en recyclen tussen de operaties door: ziekenhuizen zetten steeds meer in op verduurzaming. Geen sinecure in een sector waar elke seconde telt. Als er mensenlevens op het spel staan, is de planeet even niet van tel.

Uit een analyse van recent gedigitaliseerde historische weergegevens – die tot voor kort alleen beschikbaar waren als handgeschreven archiefstukken – blijkt dat het hele Congobekken consistent opwarmt sinds de jaren zestig.

In onze strijd tegen klimaatverandering moeten we niet alleen minder CO₂ uitstoten, maar ook actief CO₂ uit de lucht halen. Bomen doen dat, maar ook bepaalde stenen kunnen CO₂ uit de lucht halen en in de bodem vangen.

Dat vraagt Anne-Sophie (40) zich af. Professor biomedische wetenschappen Luc Bouwens (VUB) zoekt het uit.

Een kaart die laat zien op welke plekken ter wereld potentieel fossielen te vinden zijn, het klinkt als de ultieme droom voor paleontologen. Maar financiering en toegankelijkheid beperken de zoektocht naar nieuwe puzzelstukjes van de geschiedenis van het leven.

Gedragsbioloog Jonas Torfs voert aan de afdeling bio-ingenieurswetenschappen van de UAntwerpen onderzoek naar het vaginale en darmmicrobioom van bonobo’s.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven