Waarom sommige kikkers kunnen zweefvliegen

Waarom sommige kikkers kunnen zweefvliegen

Delen:

Beeld: Een vliegende boomkikker (Rhacophorus reinwardtii). Credit: Shutterstock

In de oerwouden van Oost-Azië zitten enkele uitzonderlijke waaghalzen. Sommige kikkersoorten springen er van boomtoppen en zweven vervolgens door het bladerdak.

Evolutiebioloog David Hillis (University of Texas) en collega’s van het Chengdu Instituut voor Biologie trokken naar regenwouden in China en verzamelden er enkele vliegende boomkikkers – een limoengroene ‘parachutekikker’ met zwarte en gele vliezen tussen de tenen. Bedoeling was de genetica achter hun indrukwekkende evolutionaire aanpassingen te ontrafelen.

Ze brachten het genoom van de kikker in kaart en vergeleken het met een nauw verwante soort die niet in staat is te zweefvliegen. In een studie identificeerden ze 455 gewijzigde genen die allemaal verband hielden met de morfologische aanpassing van de kikker voor zijn zweefgedrag.

Kleverige teenkussens

Om de verschillen vervolgens in actie te zien, voerden de onderzoekers een gecontroleerde vliegtest uit. Ze plaatsten kikkers van beide soorten op een stok en registreerden alle sprongen en vluchten die ze maakten. Voor de exemplaren die niet zouden zweven voorzagen ze zachte sponzen op de bodem.

Volgens Mimi Koehl (University of California), die de biodynamica van vliegende kikkers bestudeert, zorgen de vliezen tussen hun tenen ervoor dat de vliegende kikkers sterk vertragen in hun val. Ze helpen ook om door het bladerdak te navigeren. De kikkers ontwijken bomen door hun grote achterpoten als roer te gebruiken. Hun kleverige teenkussens laten toe om veilig te landen.

Bron: University of Texas, VS

Delen:

Verbleekte koralen kunnen herstellen door contact met stukjes gezonde koralen.

De milieu-impact van medisch afval en hygiëneproducten als luiers is enorm.

Microplastics zitten overal, van de diepzee tot in onze lichamen. De gevolgen van hun aanwezigheid in organismen blijven echter onduidelijk. Het inzicht dat plastic deeltjes chemisch actiever blijken te zijn dan grote volumes van hetzelfde materiaal, opent mogelijkheden tot een beter begrip van de effecten ervan op onze gezondheid.

Dieren passen zich evolutionair aan onze ‘natuurlijke’ habitat aan: de stad! Ook in Vlaamse vijvers vinden we bewijs voor evolutie in waterjuffers en hun prooi de watervlo. De stadswatervlo blijkt daardoor allesbehalve een makkelijke hap. Niet omdat de stadswaterjuffer minder goed jaagt, maar omdat haar prooi de stadswatervlo zelf veranderd is.

Natuur & milieu

Een moeras van pils

Kunstenaars Tom en Nicolas Valckenaere observeerden drie jaar lang soorten die in het moeras van Wiels leven. Hun werk is samen met dat van andere kunstenaars, wetenschappers en denkers te bewonderen in het gelijknamige kunstencentrum in Vorst.

Dat geldt ook voor grote honden. Het snellere verouderingsproces valt af te lezen in hun epigenetisch profiel. De reden achter dit snellere verouderingsproces is minder duidelijk.

Sorteren en recyclen tussen de operaties door: ziekenhuizen zetten steeds meer in op verduurzaming. Geen sinecure in een sector waar elke seconde telt. Als er mensenlevens op het spel staan, is de planeet even niet van tel.

Uit een analyse van recent gedigitaliseerde historische weergegevens – die tot voor kort alleen beschikbaar waren als handgeschreven archiefstukken – blijkt dat het hele Congobekken consistent opwarmt sinds de jaren zestig.

In onze strijd tegen klimaatverandering moeten we niet alleen minder CO₂ uitstoten, maar ook actief CO₂ uit de lucht halen. Bomen doen dat, maar ook bepaalde stenen kunnen CO₂ uit de lucht halen en in de bodem vangen.

En blijf op de hoogte van de laatste inzichten in wetenschap en technologie.

Nieuwsbrieven